Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Ας μιλήσουμε και λίγο για έρωτες....................

Σήμερα το βράδυ πιάστηκα από το αγαπημένο μου τραγούδι της Άλκηστις Πρωτοψάλτη, 'Απελπιστικά διαθέσιμη'. Είναι ένα τραγούδι που περιγράφει με καταπληκτικές εικόνες την κατάσταση πολλών γυναικών στις μέρες μας.

Γιατί όμως οι γυναίκες αισθάνονται τόσο μόνες και τόσο απελπιστικά διαθέσιμες;

Οι ρόλοι δυστυχώς έχουν αλλάξει και οι άντρες έχουν αλλάξει.  Οι άντρες νομίζω φοβούνται τις δυναμικές γυναίκες και κάνουν πίσω.  Δεν αφιερώνουν κομμάτι του εαυτού τους σε μια σχέση.  Είναι εγκλωβισμένοι στον κόσμο τους και στην καθημερινότητά τους που πολλές φορές τους απορροφά όλη την ζωή και την ενέργειά τους.

Τα χρόνια περνούν και το κυνήγι του χαμένου θησαυρού συνεχίζεται μέχρι που μια μέρα ξυπνούν αλλά είναι πια πολύ αργά και για τους δύο.  Ο χρόνος τρέχει και δεν είναι γενναιόδωρος με κανέναν μας.  Η ζωή περνά και οι συγκινήσεις ενός έρωτα και μιας αγάπης μας προσπερνούν αν δεν επενδύσουμε κομμάτι του εαυτού μας.

Είναι κρίμα να μην έχουμε το έτερον ήμισυ σ 'αυτή την σκληρή ζωή που ζούμε. Να μην έχουμε έναν άνθρωπο πλάι μας να μοιραστούμε τις στιγμές.

Παραδοσιακά ο άντρας ήταν αυτός που διεκδικούσε το αντίθετο φύλο.  Δυστυχώς οι περισσότεροι άντρες δεν μπαίνουν πλέον σ΄αυτή την διαδικασία σαν να 'ναι γι αυτούς καταναγκασμός.  Πως θα δείξεις την αγάπη σου όταν δεν διεκδικήσεις μια γυναίκα;

Δυστυχώς έτσι πεζά ζουν πολλοί άντρες και πολλές γυναίκες και πάνε στράφι έρωτες και σχέσεις χάνονται και άλλες δεν δημιουργούνται ποτέ.

Που είναι οι ρομαντικοί άνθρωποι; Που είναι οι ρομαντικοί άντρες που κάποτε σε διεκδικούσαν σαν να' σαι θησαυρός στα μάτια τους;

Αναπολώ τις μέρες εκείνες που υπήρχαν ρόλοι και που όλοι μας λατρέψαμε να τους ζούμε. Ένα κοίταγμα αρκούσε για να σου προκαλέσει ρίγος............          Τώρα η κατάσταση είναι άκρως απογοητευτική και όσο πάει γίνεται και χειρότερη.

Τόσοι άνθρωποι μόνοι και τόσοι έρωτες και αγάπες σε απελπισία...........
 

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Όπως πάει.........

Όπως πάει η κατάσταση θα φουντώσει ακόμα πιο πολύ η φοροδιαφυγή και να σας πω απλά τις σκέψεις μου.
 
Αν κλείσουν τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών τι θα απογίνουν όλοι αυτοί οι καθηγητές; Θα ενισχύσουν τα ιδιαίτερα μαθήματά τους σίγουρα, δηλαδή περισσότερα μαύρα λεφτά για το συγκεκριμένο επάγγελμα.

Αν κλείσει το κομμωτήριο της γειτονιάς μου, τι θα κάνουν οι κομμώτριες εκεί;  Θα δουλέψουν μαύρα για να επιβιώσουν.  Χτενίσματα  μόνο κατ' οίκον που θα συμφέρουν και πιο πολύ τις πελάτισσές τους.

Όλοι οι τεχνίτες που τώρα δεν έχουν δουλειά, δηλαδή υδραυλικοί, μαραγκοί μπογιατζήδες,  και τόσοι άλλοι. Τι θα κάνουν για να ζήσουν τα παιδιά τους; Θα κάνουν τις επισκευές τους και αυτοί μόνο μαύρες. Αφού σταμάτησαν οι εργασίες στην οικοδομή που δούλευαν ή έκλεισαν το μαγαζάκι τους γιατί δεν πάταγε άνθρωπος.
΄
Υπάρχουν πολλοί ελεύθεροι επαγγελματίες που τώρα περνούν μεγάλη κρίση και που σίγουρα θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και θα κινηθούν στην μαύρη εργασία.   Πως αλλιώς να επιβιώσουν.

Όχι πως πριν δεν εργάζονταν μαύρα, τώρα απλά θα εργάζονται μόνο μαύρα.

Αντί δηλαδή να παταχθεί η φοροδιαφυγή θα ενισχυθεί.

Επίσης εξ αιτίας της κρίσης και καθώς ο Έλληνας είναι ιδιαίτερα εφευρετικός και πολυμήχανος θα δημιουργήσει καινούργιες ασχολίες - επαγγέλματα- που θα μπορεί πολύ εύκολα να τα ασκήσει μαύρα.  Χωρίς να πάρει χαμπάρι κανείς. Θα προσφέρει υπηρεσίες κατ ' οίκον.  Δηλαδή μαγείρεμα, φύλαξη παιδιών, σιδέρωμα, ψώνια super market σε ανήμπορους ή πολυάσχολους, personal training σε κυρίες, massage χαλάρωσης, dog grooming και walking, κηπουρική και τόσα άλλα αν σκεφτώ καλύτερα. Όλα αυτά ήδη υπάρχουν αλλά πιο περιορισμένα.  Τώρα όμως με την παρούσα κατάσταση όλα αυτά θα ενταθούν και θα εμπλουτισθούν με καινούργια χέρια.

Δηλαδή αν στερήσεις την επαγγελματική στέγη κάποιου ανθρώπου λόγω της κρίσης αυτός δεν θα το βάλει κάτω.  Από ανάγκη για επιβίωση θα σκαρφιστεί κάτι και θα την βρει την άκρη. Εσύ από την άλλη μεριά πως θα τον ελέγξεις αυτόν και τους τόσους άλλους που θα πληθαίνουν μέρα με τη μέρα;

Μάλλον δεν είναι στο χέρι σου.

Πρέπει λοιπόν κάτι να κάνεις για όλα αυτά.  Δεν είναι λύση να κλείσουν όλοι αυτοί και να μην έχει ο κόσμος χρήματα για να τους ζητάει τις υπηρεσίες τους νόμιμα.

Η δική σου δουλειά είναι να βρεις την λύση και όχι να λειτουργείς σαν ....πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι.

Στο κάτω κάτω σε ψήφισαν για να τους βοηθήσεις να σταθούν στα πόδια τους και όχι για να τους αποδεκατίσεις.

Βαριά η καλογερική!




Thank God it's Friday!!!!

Κάθε Παρασκευή το ίδιο σκέφτομαι.

Επιτέλους ήρθε η Παρασκευή, το τέλος της εβδομάδας. Είναι κρίμα να αγωνίζεσαι να έρθει η Παρασκευή σαν να ζεις μόνο γι' αυτήν....

Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι.  Απλά όλη η εβδομάδα κυλά με τόσο γρήγορους και αγχωτικούς ρυθμούς που κάπου την Παρασκευή το απόγευμα βάζεις μια άνω τελεία.

Μια άνω τελεία που σε βοηθά να πάρεις λίγες ανάσες και να κάνεις ένα 48 ωρο delete όλου του άγχους σου.  Το Σαββατοκύριακο είναι ένα διάλειμμα από όλες μας τις σκοτούρες που απλά τις διαγράφουμε για λίγο απ' το μυαλό μας και τις ξανά ζωντανεύουμε την Κυριακή το βράδυ σιγά σιγά.

Πολλές φορές αισθάνομαι όπως τότε όταν ήμουν μαθήτρια στο σχολείο. Όλο το Σαββατοκύριακο ήμουν μες την καλά χαρά και μόλις άκουγα το βράδυ της Κυριακής την μουσική της Αθλητική Κυριακής έπεφτα σε κατάθλιψη.

Αυτό το συναίσθημα το απέβαλα όταν τελείωσα το σχολείο.  Δεν είχα ποτέ πια τέτοιου είδους άσχημες σκέψεις για το τέλος του Σαββατοκύριακου.....

Τώρα όμως ξαφνικά με όλα αυτές τις εξελίξεις που μας καταδιώκουν έγινα μαθήτρια πάλι και πρώτη ώρα έχω διαγώνισμα αρχαία.

Αυτή η κρίση στον τόπο μου, αλλά και διεθνώς με έκαναν πάλι παιδί.  Να παρακαλάω να τελειώσει η εβδομάδα για να ξεχάσω λίγο όλα τα δυσάρεστα που ακούω και βλέπω.  Να πάρω δυο ανάσες παραπάνω χωρίς άσχημα νέα και χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Ένα 48 ωρο για τον εαυτό μου και για κανέναν άλλον, για κανέναν από τους δυνάστες μου.

Κάπως έτσι ίσως να αισθάνεστε και' σεις.  Μόνο μια συμβουλή έχω να σας δώσω.  Μην αφήσετε κανέναν από όλους αυτούς να σας εξοργίσουν και το Σαββατοκύριακο. Κάντε τους delete για 48 ώρες και ασχοληθείτε με τον καλό σας, αν έχετε και αν όχι με τον καλό σας εαυτό που το' χει τόσο ανάγκη.

Από Δευτέρα φτου και από την αρχή.   Όπως όλοι έτσι και ' γω θα μπω πάλι στην πραγματικότητα και θα αρχίσω πάλι να λύνω όλα τα καθημερινά μου προβλήματα και να βουρλίζομαι με όλους και με όλα.........................

Thank God its Friday!!!


Θα φάμε θα πιούμε και νηστικοί θα πορευτούμε!!!!!!

Τσικνοπέμπτη σήμερα και πέρασε γρήγορα όπως όλες οι εορταστικές μέρες.

Να σας πω την αλήθεια κάθε χρόνο τέτοια μέρα πήγαινα για φαγητό σε......Κινέζικο και τσίκνιζα εκεί με ανατολίτικη κουζίνα.  Σίγουρα λίγο ασυνήθιστο αλλά τα τελευταία χρόνια το είχα υιοθετήσει μετά από μια τρομερή ταλαιπωρία κάποια Τσικνοπέμπτη που μας βγήκε από την μύτη.  Τέτοιες μέρες οι ταβέρνες και τα κουτούκια για τσίκνισμα είναι λίγο ξεπέταγμα.

Φέτος λοιπόν καθώς όλα είναι διαφορετικά στη ζωή μας άλλαξα και συνήθειες γι' αυτό και αποφάσισα να τσικνίσω στο σπίτι.  Οικογενειακά και ήρεμα χωρίς την ταλαιπωρία της μετακίνησης, της βροχής και του συνωστισμού.

Να σας πω την αλήθεια δεν είχα και μεγάλη όρεξη για πολλά.  Όπως και οι περισσότεροι, είμαι και ' γω κάπως....,  κάπως εσωστρεφής το τελευταίο διάστημα και καθόλου κοινωνική. Τι να φταίει άραγε;

Έτσι λοιπόν από χθες είχα ψωνίσει τα απαραίτητα. Παϊδάκια, σουβλάκια κοτόπουλο light και χοιρινά όχι light. Πίτες κλασικές όχι light και έφτιαξα τζατζίκι καταπληκτικό με πολύ σκορδάκι για να κρατήσει τους ενοχλητικούς και όχι μόνο μακριά.

Από το απόγευμα, την ώρα που άρχισα τις ετοιμασίες μου η πολυκατοικία είχε ήδη αρχίσει να μυρίζει ψητά.  Όλοι μάλλον είχαν την ίδια σκέψη με 'μένα και θα περνούσαν την Τσικνοπέμπτη σπίτι τους.

Θες η βροχή, θες τα κέφια θες το πορτοφόλι, ο κόσμος μάλλον έμεινε μέσα εκτός από αυτούς που το είχαν προγραμματίσει και είχαν κλείσει κάποια ταβέρνα.

Η βραδιά  μας κύλησε πολύ γρήγορα, τρώγωντας την περισσότερη ώρα και με βασικό θέμα συζήτησης ......τα γνωστά.  Μάλλον όλοι φέτος τσίκνισαν με τις ίδιες συζητήσεις και μετά με πολλή σόδα για την χώνεψη.

Τί να ευχηθούμε για του χρόνου;

Κατ' αρχάς να' μαστε όλοι καλά!!!! Να ' μαστε σε θέση να τσικνίσουμε και εύχομαι τα κέφια μας να' ναι σε καλύτερη κατάσταση...........

Χρόνια πολλά σε όλους!












Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Καθάρισε λίγο το μυαλό!!!! ή όχι;

Απεργία όλη μέρα σήμερα!  Απεργία για τους περισσότερους, αν όχι για όλους, καθώς όλα επηρεάζονται από μια πανελλαδική απεργία, Όλα υπολειτουργούν και όλα δίνουν μια εικόνα ξεχαρβαλωμένου.

Ενός κράτους ξεχαρβαλωμένου -πολύ καιρό- τώρα. Ανθρώπων που βγάζουν δίκαια το θυμό τους τέτοιες μέρες περισσότερο από τις καθημερινές.

Μέσα λοιπόν στην γενική απεργία εγώ μπόρεσα να καθαρίσω λίγο το μυαλό μου.

Από το πρωί σήμερα δεν είχε δελτία ειδήσεων. Ήταν το πρώτο πρωινό που ευχαριστήθηκα τον καφέ μου χωρίς να στρεσαριστώ.  Κάτι συνταγές για κοτοπιττάκια είδα, κάτι  μπαγιάτικες αστρολογικές προβλέψεις είδα και κάτι πωλήσεις κοσμημάτων. Ιδανικά πράγματα δηλαδή.

Ότι μου χρειαζόταν μετά από τέτοιο βομβαρδισμό κακών ειδήσεων το τελευταίο διάστημα.

Από την άλλη μεριά βέβαια τρέχουν και όλα τα κακά νέα από πίσω από την απεργία που μου δημιουργείται και μια ανασφάλεια.  Μήπως αύριο το πρωί έχει συμβεί κάτι ακόμα πιο σοβαρό και δεν το έχω μάθει;  Μήπως η σημερινή απεργία ήταν ένα τείχος προστασίας για να περάσει κάτι καινούργιο η κυβέρνηση χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι.  Να μας πιάσουν στον ύπνο δηλαδή......

Μέχρι εκεί έχει φτάσει το μυαλό μου.  Μέχρι και η απεργία των δημοσιογράφων - δελτίων ειδήσεων - μου προκαλεί μια ανασφάλεια.  Ειδικά όταν χθες  έμεινα εκεί που ο πρωθυπουργός διαπραγματευόταν τα δάνεια που μου έχουν δώσει  με το έτσι θέλω καθώς και την αποπληρωμή τους.  Μήπως από χθες έχει γίνει κάτι χειρότερο;  και μου το σερβίρουν για πρωινό αύριο;

Έλεος..................

Ούτε σήμερα δεν θα καταφέρω να περάσω ήσυχη μέρα και να καθαρίσω το μυαλό μου;  Τί έχω πάθει;  Μέχρι και σήμερα που δεν βουίζουν οι κακές ειδήσεις μέσα στο κεφάλι μου, έχω άγχος και αγωνία για το τί θα ακούσω αύριο.  Δεν έχω πια εμπιστοσύνη ούτε στη σκιά μου. 

Ποιόν να εμπιστευθώ όμως;

Αυτοί όλοι μπορούν να με πουλήσουν  και να με αγοράσουν over night και να το δώ αύριο πρωτοσέλιδο.........








Μήπως τελικά είμαι AVATAR;

Κάθε μέρα που περνά αισθάνομαι όλο και πιο χαμένη με αυτά που ακούω και βλέπω.......

Η κατάστασή μου έχει αρχίσει να χρήζει θεραπείας. Μάλλον πρέπει να πάω να κοιταχτώ στους ειδικούς γιατί έχω αρχίσει να παίρνω μια μπλε απόχρωση, τα μάτια μου έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και τ' αυτιά μου γίνονται περίεργα με μια τάση ν΄ανέβουν πιο ψηλά...........Το βασικότερο δε όλων είναι ότι αισθάνομαι πως δεν μπορώ ν΄αναπνεύσω σ' αυτό το κόσμο.

Έχω αρχίσει να μοιάζω με AVATAR.

Ξέρετε, αυτά τα τόσο ρομαντικά τρισδιάστατα πλάσματα που είδαμε, του James Cameron, και που δεν μπορούσαν να επιβιώσουν παρά μόνο στον δικό τους κόσμο και με τους δικούς τους  κανόνες και νόμους, όχι πάντως με τους δικούς μας.

Κάπως έτσι έχω αρχίσει να αισθάνομαι και΄γω εδώ σ΄αυτή τη χώρα αλλά και σ' αυτό το πλανήτη που βρίσκομαι.

Δεν είναι μόνο το χάλι της χώρας μας είναι και το γενικότερο χάλι παγκοσμίως, σ' όλο τον πλανήτη Γη.

Σήμερα αυτά που έβλεπα στη Λιβύη ήταν ένα απερίγραπτο μακελειό. Να σκοτώνεις έτσι ανθρώπους, να διατάζεις να σκοτώσουν αδέλφια σου. Πόσο ανώμαλα άρρωστος μπορεί να' ναι αυτός ο ζωντανός οργανισμός.  Άνθρωπο δεν μπορώ να τον ονομάσω.

Μια σκέτη δυστυχία........Τί φταίνε όλοι οι άνθρωποι του κόσμου να ζουν έτσι κάτω από όλων των ειδών τις άθλιες συνθήκες που βλέπουμε κάθε μέρα.  Αυτή η συνεχής κατηφόρα στη ζωή των ανθρώπων δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Κάτι πρέπει να γίνει και να σταματήσει τώρα αυτή η παγκόσμια τρέλλα, το μίσος, ο παραλογισμός των αρχηγών όλου του κόσμου.

Όπου και να κοιτάξεις στο πλανήτη παντού κάποιοι ρυθμίζουν τις ζωές όλων των υπολοίπων με τον χειρότερο τρόπο. Ρουφάνε το μεδούλι του κόσμου και δεν καίγεται καρφάκι κανενός.

Δεν μπορεί να ' μαστε όλοι εμείς έρμαια αυτής της πολιτικής και αυτού του παραλογισμού.

Τέλος. Αποφάσισα.

Προτιμώ να γίνω AVATAR αν έτσι είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ..................................








Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Μήπως τα νότια προάστια είναι τελικά βόρεια;

Αναρωτήθηκα σήμερα το βράδυ, όταν βγήκα για λίγο για να πάω στο super market της γειτονιάς μου γύρω στις 7μμ. "Μήπως τελικά τα νότια προάστια είναι βόρεια;"

Ήμουν μόνη μου, κανείς στους δρόμους.

Όπως όταν βρεθείς στα βόρεια προάστια και ψάχνεις μία διεύθυνση και δεν υπάρχει ψυχή στους δρόμους για να ρωτήσεις. Η διαφορά όμως με την δική μου γειτονιά είναι πως εδώ μόνο πολυκατοικίες υπάρχουν που κατά μέσο όρο μένουν 30 άνθρωποι στη κάθε μία.

Αντίθετα στα βόρεια προάστια οι πολυκατοικίες είναι ελάχιστες και έτσι και οι κάτοικοι πολύ λιγότεροι και σκορπισμένοι, οπότε εκεί είναι ας πούμε λογικό να μην κυκλοφορεί ούτε γάτα. Επίσης εκεί δεν υπάρχουν μαγαζάκια ή περίπτερα και φαρμακεία ανάμεσα από τα σπίτια. Εκεί πρέπει να βρεθείς στο κέντρο της περιοχής για να τα βρεις αυτά.

Στην δική μου γειτονιά όμως υπάρχουν ψιλικατζίδικα, φαρμακεία, supermarket, σουβλατζίδικα, πιτσαρίες, καθαριστήριο, φροντιστήριο ξένων γλωσσών και άλλα.

Εδώ λοιπόν δεν είναι λογικό να μην συναντάς έναν άνθρωπο στις 7 το απόγευμα να κυκλοφορεί στους δρόμους.

Γίναμε βόρεια προάστια και δεν το καταλάβαμε.  Και 'δω άνθρωπο δεν συνάντησα όπως και στα βόρεια απλά εδώ το ένα αυτοκίνητο είναι παρκαρισμένο πάνω στο άλλο και τα φώτα των διαμερισμάτων στολίζουν το τοπίο...........

Πού κρύβονται όλοι μετά την δύση του ηλίου; Σαν να 'ναι κατοχή αισθάνομαι.  Κάπως έτσι ήταν και τότε, δεν κυκλοφορούσε κανείς στο δρόμο μετά την δύση του ηλίου, από τις διηγήσεις που έχω από τους μεγαλύτερούς μου.

Μόνο τις σειρήνες δεν ακούς.

Σαν την Γερμανική κατοχή του 1941. Κάπως έτσι..........................



Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Είναι αυτός καιρός να τρώς στο 17;

Είναι αυτός καιρός να βγαίνεις  να τρως σε κυριλέ restaurant όταν ο κοσμάκης δεν έχει λεφτά να πάει ούτε για σουβλάκια κύριοι της πολιτείας;

Λουφάξτε στα γραφεία σας και στα σπίτια σας αντί να κυκλοφορείτε στους δρόμους και σε δημόσια μέρη.

Έτσι τουλάχιστον δεν προκαλείτε τον κόσμο και δεν θα έχετε τα ανάλογα δικαιολογημένα παρατράγουδα.

Το σύνθημα που ακούστηκε σήμερα έξω από το 17 την ώρα που εσείς τρώγατε: "φάτε φιλέτα κι' αστακό και στείλτε στο λαό το λογαριασμό" εμένα τουλάχιστον δεν θα με βοηθούσε στην χώνεψη.

Εσάς κύριοι της πολιτείας σας προκαλεί δυσπεψία ή όχι;

Απ΄ότι φαίνεται μάλλον όχι.......................

Κρίση και στην τηλεόραση.

Εάν παρακολουθήσετε λίγο τηλεόραση θα διαπιστώσετε πως η κρίση έχει χτυπήσει και την δική της πόρτα.  Κατ' αρχάς το πρόγραμμα είναι πολύ φτωχό και αν εξαιρέσουμε κάποιες συζητήσεις της επικαιρότητας που αφορούν πολλούς και έχουν μεγάλη απήχηση - λόγω του ότι όλοι περιμένουμε να δούμε τους υπεύθυνους στη φυλακή- , τα υπόλοιπα είναι Τούρκικες σειρές αγάπης της συμφοράς, Patty  και τέτοιου είδους σειρές για παιδάκια, βραζιλιάνικα για αναλφάβητους και αλλοδαπούς και κουτσομπολίστικες εκπομπές. Αίσχος δηλαδή!!!

Το καλό της κρίσης, και αναφέρομαι στους τηλεθεατές είναι ότι έχουν περιοριστεί οι διαφημίσεις. Ανήκουν στο παρελθόν εκείνα τα 15 λεπτα συνεχή διαλείμματα για διαφημίσεις. Μέχρι και οι διαφημίσεις κινητής τηλεφωνίας που μας έσπαζαν πλέον τα νεύρα έχουν περιοριστεί.

Αυτό είναι καλό για 'μας από την μία πλευρά, αλλά από την άλλη,  καθώς όλα είναι ένα ντόμινο, έχει επηρεαστεί πολύ το επίπεδο των καναλιών και  κατ' επέκταση οι εκπομπές αλλά και οι ταινίες τους.

Αν εξαιρέσουμε όλους αυτούς που κατεβάζουν ταινίες από το ίντερνετ,  που είναι και οι περισσότεροι, οι υπόλοιποι θα αρχίσουν πάλι να νοικιάζουν dvd από τα μαγαζιά ενοικίασης  τα οποία έχουν περάσει δύσκολες μέρες εδώ και πολλά χρόνια.

Γιατί οι νέοι έχουν την γνώση του ίντερνετ και μπορούν να κάνουν download ό,τι θέλουν - βεβαίως παράνομα - , αλλά οι μεγαλύτεροι, που δεν τα πάνε καλά με την τεχνολογία, τι θα κάνουν;

 Πληροφοριακά γι αυτούς να πω πως στην αγορά και δεν αναφέρομαι σε πειρατικές ταινίες από τους φίλους μας τους Αφρικανούς έχω δει σε κεντρικά καταστήματα να πωλούνται dvd που οι τιμές τους αρχίζουν από 3,99 ευρώ μέχρι 20 ευρώ περίπου.

Έ,  στην τελική ανάλυση φτιάχνοντας μια σειρά από ταινίες θα μπορείτε να τις βλέπετε με φίλους στο σπίτι και μαζί με ένα home made pop corn θα είστε οι καλύτεροι του χωριού.  Όταν πια θα τις έχετε δει όλες θα αρχίσετε πάλι από την αρχή όπως τα μωρά που χαίρονται να βλέπουν τα ίδια dvd ξανά και ξανά σαν να' ναι πάντα η πρώτη φορά έτσι και 'σεις...................

Μπορείτε επίσης να αρχίσετε να αγοράζετε την full έκδοση της κυριακάτικης εφημερίδας σας, και να αποκτήσετε και από εκεί και άλλες ταινίες. Προσέξτε όμως να μην αρχίσετε να αγοράζετε εφημερίδα βάση της ταινίας γιατί αυτό θα' ναι πραγματικό θρίλερ................................



Πάνω απ' όλα υγεία....

Σήμερα αργά το βράδυ μετά από κάποια νέα που είχα, σκεφτόμουν πως πολλές φορές όλοι μας γκρινιάζουμε για πολλά ασήμαντα θέματα χωρίς να τα αξιολογούμε.
Πολλές φορές τους δίνουμε περισσότερη σημασία απ' όση θα 'πρεπε και χαλάμε τη ζαχαρένια μας άδικα.

Εκεί που γκρινιάζουμε λοιπόν με κάτι ασήμαντο,  μας τυχαίνει κάτι σοβαρό ή μαθαίνουμε κάποιο δυσάρεστο νέο για κάποιον άνθρωπο του κοντινού μας περιβάλλοντος ή κάποιου γνωστού του ευρύτερου κύκλου μας και εκεί βάζουμε μια άνω τελεία και σκεφτόμαστε|.

"Κοίτα με τί ασχολούμαι και με τί σκάω εγώ την ώρα που συνέβη κάτι σοβαρό στον άλλον". Έτσι μ΄αυτή την σκέψη το μυαλό μου συνέρχεται και κάνω τον σταυρό μου.

Όλα είναι δίπλα μας. Όλοι είμαστε στον ίδιο παρονομαστή μπροστά στην αρρώστια ή στην κακιά ώρα όπως λέμε. Η ροή της ζωής μας μπορεί ν' ανατραπεί στο επόμενο δευτερόλεπτο και ποτέ δεν το ξέρουμε.

Όταν ήμουν μικρή άκουγα τον πατέρα μου που έλεγε διαρκώς, "πρώτα ο Θεός" σε ότι τον ρωτούσα. Τότε δεν το καταλάβαινα και το θεωρούσα υπερβολικό.  Όταν έγινα μητέρα αβίαστα λειτουργώ με τον ίδιο τρόπο και αισθάνομαι ότι πράγματι είμαστε όλοι πολύ εύθραυστοι σ' αυτή τη ζωή που πρέπει να το ' χουμε πάντα μέσα στο μυαλό μας.

Τώρα πια όταν βρεθώ σε εκκλησία την ώρα που ανάβω το κερί μου συγκινούμαι ενώ όταν ήμουν πιο νέα απλά....... το άναβα.

Η ζωή είναι ίδια για όλους μπροστά σε τέτοια θέματα και δεν κάνει διακρίσεις.
Μακάρι συχνά πυκνά να το θυμόμαστε αυτό και να μην μας παρασύρει η ταχύτητα της καθημερινότητας γιατί κάποιες φορές ξεχνάμε ότι όλα στη ζωή είναι δίπλα μας και πολλές φορές παρά τρίχα δεν μας ακούμπησαν ακόμη.

Να 'στε όλοι καλά.