Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

marilena: Hellas ... a multi ethnic country!!!

marilena: Hellas ... a multi ethnic country!!!: "Μια φορά τον μήνα, πάντα ημέρα Παρασκευή, κατά τις πέντε το απόγευμα, πηγαίνουμε με τον γιο μου στην Ν. Ιωνία για τον ορθοδοντικό μας. &nbsp..."

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

marilena: Hellas ... a multi ethnic country!!!

marilena: Hellas ... a multi ethnic country!!!: "Μια φορά τον μήνα, πάντα ημέρα Παρασκευή, κατά τις πέντε το απόγευμα, πηγαίνουμε με τον γιο μου στην Ν. Ιωνία για τον ορθοδοντικό μας. &nbsp..."

Hellas ... a multi ethnic country!!!

Μια φορά τον μήνα, πάντα ημέρα Παρασκευή, κατά τις πέντε το απόγευμα, πηγαίνουμε με τον γιο μου στην Ν. Ιωνία για τον ορθοδοντικό μας.  Η διαδρομή που ακολουθούμε είναι, με μετρό Φίξ-Αττική, και μετά Αττική- Νέα Ιωνία με τραίνο. Την ακριβώς ίδια στο ανάποδό της για να επιστρέψουμε σπίτι.

Έτσι λοιπόν και σήμερα κάναμε αυτή ακριβώς την διαδρομή και επιστρέψαμε πριν από λίγο.

Αυτή τη φορά μέσα στα μέσα μαζικής μεταφοράς διαπίστωσα πως οι Έλληνες ήταν σχεδόν η μειοψηφία.
Όλες οι φυλές του κόσμου ήταν εκεί μέσα, στο μετρό αλλά πιο πολύ μέσα στο τραίνο.

Πολλοί Ινδοί και Πακιστανοί, δεν τους ξεχωρίζω, μου φαίνονται ίδιοι οπτικά.
Εξαιρετικά πολλοί Ανατολικού μπλοκ, δηλαδή Ουκρανοί, Ρώσοι.
Αρκετοί Αλβανοί, όσοι δηλαδή από αυτούς μιλούν ακόμα Αλβανικά γιατί οι υπόλοιποι δεν ξεχωρίζονται αφού έχουν γίνει ένα με τους Έλληνες.
Αρκετοί έγχρωμοι, δηλαδή από Αφρική μεριά. Καθώς επίσης και Πολωνοί. 

Δεν είδα Κινέζους, Φιλιππινέζους και δεν διέκρινα Γεωργιανούς ή Βούλγαρους μια και δεν καταλαβαίνω εύκολα την διαφορετικότητα της γλώσσας τους σε σχέση με τους άλλους.

Οι Έλληνες, οι περισσότεροι ήταν αμίλητοι και εκτός από έναν που μίλησε στο κινητό όλοι οι άλλοι ήταν σε καταστολή βυθισμένοι μέσα στις σκέψεις τους και στα προβλήματά τους.  Οι πιο λαλίστατοι ήταν οι Ρώσοι, Ουκρανοί και οι Ινδοί.  Επίσης λαλίστατα ήταν και κάποια νεαρά κορίτσια Πολωνικής Καταγωγής, μαθήτριες μάλλον.

Θα μου πείτε που τους κατάλαβες τι εθνικότητας ήταν ο καθένας που έβλεπες.

Απλά θα σας πω, πως κατά το παρελθόν, είχα απασχολήσει αρκετές κυρίες από αυτές τις χώρες για να κρατούν τον γιο μου, όταν εργαζόμουν και ο ίδιος ήταν προσχολικής ηλικίας.

Έτσι λοιπόν, έχω μάθει να ξεχωρίζω τα Ουκρανικά και τα Ρώσικα, τα Γεωργιανά και Βουλγάρικα καθώς και τα Πολωνικά.  Τα Αλβανικά τα ξεχωρίζουμε όλοι μας πια πολύ εύκολα και οι υπόλοιποι προδίδουν την καταγωγή τους λόγω χρώματος.

Πραγματικά δεν έχω τίποτα με κανέναν Χριστιανό ή όχι, απ' όλους αυτούς.  Το μόνο που με ενοχλεί είναι όταν δεν φορολογούνται οι μη έχοντες κάρτα εργασίας και παραμονής.  Κατά τα άλλα είναι και αυτοί άνθρωποι όπως όλοι μας και έχουν την ίδια και ακόμα περισσότερη ανάγκη για εργασία.

Όταν δε σκεφτείς ότι πολλοί από αυτούς έχουν αφήσει οικογένεια και παιδιά στην πατρίδα τους και δουλεύουν εδώ για να τους συντηρούν, αισθάνεσαι και μια συμπάθεια παραπάνω.  

Η Ελλάδα μας έχει γίνει multi ethnic, όλες οι φυλές του κόσμου μαζί.  Η Ελλάδα για πολλούς είναι πέρασμα και για άλλους προορισμός.  Δεν ξέρω πόσο αντέχει το σύστημα με αυτή την επιβάρυνση αν οι περισσότεροι δεν φορολογούνται και προστίθενται με τους Έλληνες που φοροδιαφεύγουν.

Έχω βρεθεί κατά το παρελθόν αρκετές φορές στο νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία, για κάποιες έκτακτες επισκέψεις, ράμματα, βήχες, πυρετούς κλπ και αισθάνθηκα ότι βρίσκομαι σε άλλη χώρα.

Τις περισσότερες από αυτές αναγκάστηκα να φύγω και να απευθυνθώ σε ιδιωτικό νοσοκομείο γιατί η ουρά ήταν τόσο μεγάλη που θα μας έβλεπαν την επομένη.  Εκεί τότε είχα αντιδράσει μέσα μου ρατσιστικά και είχα στείλει και επιστολή διαμαρτυρίας στον τότε Πρωθυπουργό.  Είχα αγανακτήσει σαν φορολογούμενος πολίτης, όταν έβλεπα πως οι περισσότεροι εκεί δεν είχαν ούτε βιβλιάριο υγείας.

Με ενοχλούσε που εγώ και όλοι οι Έλληνες πληρώναμε την επίσκεψη όλων αυτών των αλλοδαπών που βρίσκονταν στη χώρα μας χωρίς χαρτιά και άδεια.

Μετά το πέρασμα των ετών οι πιο πολλοί από αυτούς, έχουν πλέον αποκτήσει όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά και φορολογούνται σαν κι εμένα και έτσι δεν τους ξεχωρίζω.

Βέβαια με τον μεγάλο αριθμό των αλλοδαπών στην χώρα μας έχει δημιουργηθεί και τεράστιο πρόβλημα εργασίας για τους Έλληνες.  Αφού κατά το παρελθόν οι Έλληνες σνόμπαραν κάποιες δουλειές και τις κατέλαβαν οι τότε νεοφερμένοι αλλοδαποί.  

Για να σας μιλήσω κυριολεκτικά εγώ στο σπίτι μου απασχόλησα κατά το παρελθόν Αλβανούς για μια μικρή ανακαίνιση, ο υδραυλικός μου είναι Αλβανός, ο μπογιατζής που κατά καιρούς απασχολώ  είναι Πολωνός, ο κηπουρός που κάθε σαιζόν κάνει μια μικρή περιποίηση στα φυτά μου είναι Αλβανός και η κοπέλα που με βοηθά στις δουλειές του σπιτιού είναι Αλβανή.

Έλληνας είναι μόνο ο Ηλεκτρολόγος.

Οι Έλληνες κάποια εποχή, όταν ανθούσε το μαύρο χρήμα και το χρηματιστήριο μαζί, άφησαν τις θέσεις εργασίας που θεωρούσαν παρακατιανές για να γίνουν όλοι διευθυντές και να αποκτήσουν μετοχές και  prestige.  Τότε λοιπόν όλες αυτές τις κενές θέσεις εργασίας τις κατάλαβαν οι αλλοδαποί, που με πολλή εργασία έγιναν αρκετοί από αυτούς μικροί επιχειρηματίες.  Και καλά έκαναν οι άνθρωποι.  Το ίδιο θα κάναμε και εμείς αν ήμασταν μετανάστες σε κάποιες άλλες χώρες.

Τώρα που σφίξανε τα πράγματα μας ενοχλεί και πολλές φορές γινόμαστε και ρατσιστές.

Όταν εγώ πριν από έντεκα χρόνια περίπου έπρεπε να επιστρέψω στην δουλειά μου και να αφήσω στο σπίτι τον γιο μου σε κάποια χέρια, έψαξα κατ΄αρχάς να βρω μια κυρία Ελληνίδα για να εμπιστευθώ τον μικρό μου.  Δεν υπήρχε ούτε μια τέτοια Ελληνίδα γυναίκα στις αγγελίες που να ζητά λογικό μισθό και έτσι αναγκάστηκα να προσλάβω αλλοδαπές. Κάπως έτσι έγινε και σε πολλά επαγγέλματα.  Όταν ο Έλληνας ζητούσε έναν σκασμό λεφτά για μια δουλειά τότε εμφανίστηκε ο αλλοδαπός με τα μισά χρήματα και έπαιρνε όλη την δουλειά.  Καλώς ή κακώς έτσι έγινε.

Τώρα λοιπόν μέσα στη κρίση που όλες οι τιμές πέφτουν να δούμε ποιος θα επιβιώσει.  Το κακό είναι πως ενώ ο αλλοδαπός είναι συνηθισμένος σε τέτοιου είδους κυνηγητού εργασίας και τέτοιες συνθήκες, ο Έλληνας όχι, ή μάλλον ξέχασε πως είναι.  Τώρα αναγκάστηκε να αφήσει το γραφείο και το όπα-όπα και να ψάξει για δουλειά που άλλοτε σνόμπαρε.

Στην Κρήτη απ' όπου κατάγομαι, χρόνια πίσω, ψάχναμε Έλληνες εργάτες να μαζέψουν τα πορτοκάλια και το λάδι τον Νοέμβριο και από ένα σημείο και μετά δεν υπήρχε ένας Έλληνας εργάτης να κάνει αυτή την δουλειά....Μόνο αλλοδαποί εμφανιζόντουσαν στο κτήμα να ζητήσουν μεροκάματο.  Το ίδιο ακριβώς και στην Παραλία Αυλίδας.  Ούτε ένας Έλληνας δεν υπάρχει να ζητά να κάνει χειρωνακτική δουλειά, δηλαδή για να κάνεις ένα μερεμέτι, ένα κλάδεμα....μόνο αλλοδαποί διαθέσιμοι.

Τι μας φταίνε λοιπόν;  Μόνοι μας φτάσαμε εδώ και πρέπει να αναθεωρήσουμε τους ρόλους και να σκεφτούμε πως αν δεν ξεβολευτούμε θα πεινάσουμε οι περισσότεροι από ' μας, καλομαθημένοι Έλληνες ........


















Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

marilena: Κάντε ένα καλό....Πάσχα έρχεται.

marilena: Κάντε ένα καλό....Πάσχα έρχεται.: "Μέσα σ' όλα τα δυσοίωνα που έρχονται και που ζούμε, πρέπει κάθε τόσο, για να παίρνουμε δύναμη και κουράγιο, να κάνουμε μια στάση και να σκεφ..."

marilena: Κάντε ένα καλό....Πάσχα έρχεται.

marilena: Κάντε ένα καλό....Πάσχα έρχεται.: "Μέσα σ' όλα τα δυσοίωνα που έρχονται και που ζούμε, πρέπει κάθε τόσο, για να παίρνουμε δύναμη και κουράγιο, να κάνουμε μια στάση και να σκεφ..."

Κάντε ένα καλό....Πάσχα έρχεται.

Μέσα σ' όλα τα δυσοίωνα που έρχονται και που ζούμε, πρέπει κάθε τόσο, για να παίρνουμε δύναμη και κουράγιο, να κάνουμε μια στάση και να σκεφτόμαστε λίγο.

Σίγουρα όλοι μας κάθε μέρα σφίγγουμε και λίγο πιο πολύ το ζωνάρι.  Κάτι κόβουμε κάτι αναθεωρούμε και αναβάλουμε, κάτι διαγράφουμε για πάντα από την λίστα μας.

Αυτό τουλάχιστον ισχύει για την μεσαία τάξη, ή να πω καλύτερα μέχρι την προχθεσινή μεσαία τάξη μια και σε λίγο θα 'χει πιάσει και αυτή πάτο και δεν θα υπάρχει.

Έστω λοιπόν ότι ανήκουμε εκεί μέχρι νεωτέρας και ακόμα υπάρχουμε είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλο.

Έρχονται γιορτές και η Μεγάλη Εβδομάδα του Χριστιανισμού είναι στο κατώφλι μας.  Θα αρχίσουμε την νηστεία, οι πιο πολλοί σε καμιά βδομάδα για να καθαρίσουμε την ψυχή μας και την καρδιά μας, άλλοι θα πάμε να εξομολογηθούμε και να ζητήσουμε συγχώρεση για όλα τα ανθρώπινα ελαττώματά μας.

Νομίζετε πως αρκεί αυτό, τις δύσκολες μέρες που περνάμε,  για να πούμε ότι είμαστε έτοιμοι για την Ανάσταση;  Μάλλον όχι.

Αυτή την δύσκολη χρονιά που όλα τα μετράμε και τα υπολογίζουμε είναι η καλύτερη ευκαιρία για να προσφέρουμε, ότι μπορεί ο καθένας μας, κόντρα στην σκληρή πραγματικότητα.  Αυτή την περίοδο υπάρχουν συνάνθρωποι μας σε πολύ δυσμενέστερη θέση από εμάς, που δεν έχουν ούτε τα προς ζειν.

Κάθε μέρα διαβάζουμε και ακούμε από όλα τα μέσα, αλλά και τα βλέπουμε μπροστά μας, κάτω από τα σπίτια μας όταν κάποιοι, όλο και πιο πολλοί ψάχνουν τα σκουπίδια μας.

Στην Ελλάδα του σήμερα που έχει πληγεί απ' αυτή την ανεργία και κρίση υπάρχουν πιο απελπισμένοι άνθρωποι από εμάς που ζουν από την εκκλησία ή την δική μας φιλανθρωπία.
Τώρα πια δεν μπορείς να ισχυρισθείς και το.... "άντε να βρεις καμιά δουλειά", μια και δουλειές δεν υπάρχουν.

Έτσι λοιπόν, εσείς της μεσαίας τάξης, παρ' όλη την κατηφόρα σας, σίγουρα μπορείτε να δείξετε την αγάπη σας προς αλλήλους και να δώσετε αυτές τις Άγιες μέρες το χέρι σας να βοηθήσετε είτε οικονομικά κάποιους είτε προσφέροντας ένα πιάτο φαΐ.

Να σας πω, αυτό το 'χω κάνει και 'γω τελευταία, αντί να δώσω χρήματα σε κάποιον, του πρόσφερα μια τυρόπιτα, ένα σουβλάκι, ένα γιαούρτι ή κάτι άλλο που βρήκα μπροστά μου. Είναι και η καχυποψία των νονών που έχει κανείς στο μυαλό του, ειδικά όταν δει γυναίκες με μωρά, που αισθάνεσαι ότι προσφέροντας τουλάχιστον τροφή, πιάνει τόπο στην πείνα και δεν είναι εκμεταλλεύσιμη από κάποιον επιτήδειο.

Νομίζω πως κάπως έτσι ή με όποιον τρόπο εσείς σκεφτείτε, θα αισθανθείτε πολύ καλύτερα προετοιμασμένοι για τις Άγιες μέρες που θα ακολουθήσουν και μια ικανοποίηση μέσα σας για την βοήθεια που προσφέρατε.

Δύσκολες εποχές για φιλανθρωπίες, αλλά απ' την άλλη, τέτοιες εποχές και από το υστέρημά μας φαίνεται  και η φιλανθρωπία μας.

Όταν μας περισσεύουν 100 και δώσουμε τα 2, είναι διαφορετικό από το να δώσουμε 1 χωρίς να μας περισσεύουν.

Μπορείτε επίσης αυτές τις μέρες εκεί που θα φτιάξετε δυο τσουρέκια ή κουλούρια να φτιάξετε κάτι παραπάνω και να το προσφέρετε. Επίσης να κάνετε τα Πασχαλινά σας δώρα σε βαφτιστήρα από κάποια bazaar αγάπης, σαν κι αυτό που πήγα την περασμένη Κυριακή του Αρμενικού Κυανού Σταυρού.

Κάποιος άλλος μπορεί να προσφέρει αίμα για τους αρρώστους, ή να κάνει μια μικρή προσφορά σίτισης σε κάποιο ίδρυμα ξεχασμένων γερόντων, ή σε κάποια παιδάκια που είναι αφημένα στην τύχη τους.

Υπάρχουν πολλές δυσάρεστες εικόνες και ιστορίες ανθρώπινες για να πιαστείτε και να βοηθήσετε.  Το μόνο συστατικό που σας χρειάζεται είναι αγάπη για τους ανθρώπους που υποφέρουν και θέληση για κοινωνική προσφορά.

Από ΄σας εξαρτάται.....

marilena: Κρατική αισχροκέρδεια....με στρογγυλή σφραγίδα!!!

marilena: Κρατική αισχροκέρδεια....με στρογγυλή σφραγίδα!!!: "Έχετε ποτέ αποτανθεί για μεταφράσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών; Να σας διηγηθώ την εμπειρία μου και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας..... Έπρεπ..."

Κρατική αισχροκέρδεια....με στρογγυλή σφραγίδα!!!

Έχετε ποτέ αποτανθεί για μεταφράσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών;

Να σας διηγηθώ την εμπειρία μου και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας.....

Έπρεπε λοιπόν να μεταφράσω ένα αντίγραφο γνωμάτευσης από Κεδδυ, για την δυσλεξία του υιού μου, με σκοπό να έχει την απαιτούμενη από τον νόμο "ειδική μεταχείριση" δίνοντας για ένα δίπλωμα αγγλικών τον Μάιο στην Αθήνα.  

Καθώς αυτό το δίπλωμα είναι του Cambridge, και συγκεκριμένα το PET, έπρεπε την διάγνωση της δυσλεξίας να την μεταφράσω στην Αγγλική γλώσσα για να του δοθεί έξτρα χρόνος ή κάποια διευκρίνηση αν και εφ' όσον χρειαστεί ο ίδιος κατά την διάρκεια του διαγωνίσματος.

Πήγα λοιπόν στο Υπουργείο Εξωτερικών, στο μεταφραστικό τμήμα, στο Μοναστηράκι με το αντίγραφό μου στα Ελληνικά και κατέθεσα την αίτηση μου μαζί με το χαρτί των Κεδδυ.

Η υπάλληλος μου είπε πως για την επείγουσα αυτή μετάφραση που ζητούσα η χρέωση θα ήταν 21 eur η σελίδα. Άν δεν ήταν επείγουσα θα με χρέωναν με 15 eur την σελίδα.

Δυστυχώς έπρεπε να επιλέξω την επείγουσα για να προλάβει το Cambridge να λάβει γνώση του θέματος και να δώσει το οκ για την ειδική μεταχείριση του υιού μου.

Πλήρωσα λοιπόν εκεί ένα αρχικό ποσό, μια και δεν ήξερε η υπάλληλος πόσες σελίδες θα έβγαινε η μετάφρασή μου.  Πλήρωσα ένα πενηντάρικο σαν προκαταβολή και τα υπόλοιπα θα τα πλήρωνα με την παραλαβή.

Η παραλαβή ήταν σήμερα, δηλαδή τρεις μέρες μετά, αφού είχα καταθέσει τα χαρτιά μου την Παρασκευή.  Το επιπλέον ποσό που έδωσα ήταν 73 eur.  Δηλαδή 50+73= 123 eur. 

123 eur κύριοι για μια μετάφραση 5 σελίδων, όσες ήταν και η Ελληνική γνωμάτευση.

Αν δεν είχα επιλέξει την επείγουσα μετάφραση θα πλήρωνα κάπου 15 eur την σελίδα, δηλαδή 
15x5=75. 

Το άλλο τραβηγμένο της υπόθεσης μετά το κυρίως γδάρσιμο ήταν ότι για κάθε αντίγραφο που χρειαζόσουν στη γλώσσα της μετάφρασης στο χρέωναν και αυτό κάπου 2, 5-3,00 eur την σελίδα.

Αυτό και αν είναι κλεψιά.....Το δημόσιο δηλαδή για να φωτοτυπήσει την μετάφρασή σου και να βάλει και εκεί την ανάλογη στρογγυλή σφραγίδα, σε χρεώνει πιο πολύ από τα φωτοτυπικά καταστήματα που λειτουργούν στις γειτονιές μας.
Αν μπω στη διαδικασία μετατροπής eur-δρχ, που ακόμα με ακολουθεί παρόλα τα χρόνια που πέρασαν από την δραχμούλα, έδωσα για μετάφραση μιας γνωμάτευσης δρχ. 41.000.-

Τρελό δεν είναι ή εμένα μου φαίνεται;

Αν αυτό δεν είναι Κρατική αισχροκέρδεια........τι είναι;








Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Λογαριασμοί αισχροκέρδειας

Αρχές Απριλίου και μας κατακλύζουν οι λογαριασμοί.....

Έχω αρχίσει να φοβάμαι να ανοίξω το κουτί του ταχυδρομείου, μια και ότι κρύβει μέσα είναι συνήθως  μια λυπητερή.  Καλές ειδήσεις δεν φέρνει, μόνο υποχρεώσεις, λογαριασμούς και αδιάφορα έντυπα διαφημιστικά.

Βάζω το κλειδάκι μου και κάνω και τον σταυρό μου πριν.  Δεν θέλω άλλες εκπλήξεις και άλλους λογαριασμούς.

Σήμερα το μεσημέρι γυρνώντας στο σπίτι και με τρεις σακούλες super market στα χέρια, είπα να δω αν έχει κάτι το ταχυδρομείο.  Τι το 'θελα......

Ανοίγω λοιπόν και βλέπω........ πλούσια τα ελέη!!!

Πρώτο και καλύτερο, ο φάκελλος της εφορίας με το ειδικό έντυπο...
Λίγο πιο κάτω λογαριασμός ΕΥΔΑΠ, το νεράκι δηλαδή.
Συνεχίζω και όσο πάω πιο κάτω έρχονται και τα χειρότερα......
Λογαριασμός ΔΕΗ!!!  Αυτό είναι συμφορά......

Έλεος τι άλλο θα δουν τα μάτια μου μεσημεριάτικα.......

Σύνολο υποχρεώσεων σε eur......

ΕΥΔΑΠ   50
ΔΕΗ       250
     ------------------
      EUR 300.-

Αυτό το τιμολόγιο της ΔΕΗ  έχει καταντήσει αηδία.  Χωρίς να κάνεις καμιά σπατάλη έρχεται ένα ποσό τρελά ψηλό.  Διότι εγώ μένω με τον υιό μου και δεν κάνουμε καμιά σπατάλη.  Δηλαδή τι να κόψουμε επιτέλους.

Δεν μπορεί να πληρώνεις προκαταβολή eur 154 και εξόφληση eur 246. Δηλαδή ο λογαριασμός της ΔΕΗ να 'ναι με τους φόρους και την ΕΡΤ και τον δήμο 400 eur. για δύο άτομα που η μόνη τους κατάχρηση είναι να μαγειρεύουν το πρωί, και να σιδερώνουν,  να ανάβουν το φως μετά τις επτά το απόγευμα και να βλέπουν τηλεόραση το βράδυ......και με το νυκτερινό να πλένουν τα ρούχα τους και να ανάβουν το θερμοσίφωνο για να 'χουν ζεστό νεράκι το πρωί.....

Δεν βλέπω καμιά σπατάλη...... Τι να κόψεις δηλαδή;  Το μαγείρεμα, το πλύσιμο, το σιδέρωμα ή το θερμοσίφωνο και το μπάνιο;
Μήπως να βάλω τον υιό μου να διαβάζει με λάμπα πετρελαίου ή κερί σαν να ΄ναι στο κρυφό σχολείο;

Ή μήπως πρέπει να 'χεις όλα τα φώτα κλειστά και μόνο ένα μικρό φωτάκι νύχτας για να μην κουτουλάς πάνω στα έπιπλα;

Έλεος.  Αυτό είναι αισχροκέρδεια και ανήκουστο.

Στην ανάλυση λοιπόν βλέπω ότι από τα 154 eur  της προκαταβολής, τα 51,37 eur πάνε για τον Δήμο και  την ΕΡΤ.... δηλαδή το 1/3 του λογαριασμού δεν αφορά κατανάλωσή μου αλλά  πάει υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Τώρα πάω στον εκκαθαριστικό λογαριασμό που όπως είπαμε είναι eur 246.  Από αυτά λοιπόν στον Δήμο και στην ΕΡΤ πάνε τα eur 53,12.

Δηλαδή πληρώνω, όπως και εσείς σαν .........eur 105. Για τον Δήμο που δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς σημαίνει αυτό, και που πηγαίνουν τα χρήματά μου και για την ΕΡΤ  που δεν παρακολουθώ και που δεν θέλω να ξαναδώ μπροστά μου.

Προσθέστε και τον ΦΠΑ 13% και κάντε χαρακίρι.

Αίσχος,  σκέτη κλεψιά......

Απορώ πως δεν ξεσηκωνόμαστε ακόμα και απλά πληρώνουμε σαν ...........!!!

Αν αρχίζει έτσι ο μήνας αυτός, με διακοσοπενηντάρια να φεύγουν, για να 'χεις μόνο ρεύμα ζήτω που καήκαμε......

Τι άλλο να περιμένω για συνέχεια;
















marilena: Λογαριασμοί αισχροκέρδειας.........

marilena: Λογαριασμοί αισχροκέρδειας.........: "Αρχές Απριλίου και μας κατακλύζουν οι λογαριασμοί..... Έχω αρχίσει να φοβάμαι να ανοίξω το κουτί του ταχυδρομείου, μια και ότι κρύβει μέσα ..."

Λογαριασμοί αισχροκέρδειας..............

Αρχές Απριλίου και μας κατακλύζουν οι λογαριασμοί.....

Έχω αρχίσει να φοβάμαι να ανοίξω το κουτί του ταχυδρομείου, μια και ότι κρύβει μέσα είναι συνήθως  μια λυπητερή.  Καλές ειδήσεις δεν φέρνει, μόνο υποχρεώσεις, λογαριασμούς και αδιάφορα έντυπα διαφημιστικά.

Βάζω το κλειδάκι μου και κάνω και τον σταυρό μου πριν.  Δεν θέλω άλλες εκπλήξεις και άλλους λογαριασμούς.

Σήμερα το μεσημέρι γυρνώντας στο σπίτι και με τρεις σακούλες super market στα χέρια, είπα να δω αν έχει κάτι το ταχυδρομείο.  Τι το 'θελα......

Ανοίγω λοιπόν και βλέπω........ πλούσια τα ελέη!!!

Πρώτο και καλύτερο, ο φάκελλος της εφορίας με το ειδικό έντυπο...
Λίγο πιο κάτω λογαριασμός ΕΥΔΑΠ, το νεράκι δηλαδή.
Συνεχίζω και όσο πάω πιο κάτω έρχονται και τα χειρότερα......
Λογαριασμός ΔΕΗ!!!  Αυτό είναι συμφορά......

Έλεος τι άλλο θα δουν τα μάτια μου μεσημεριάτικα.......

Σύνολο υποχρεώσεων σε eur......

ΕΥΔΑΠ   50
ΔΕΗ       250
     ------------------
      EUR 300.-

Αυτό το τιμολόγιο της ΔΕΗ  έχει καταντήσει αηδία.  Χωρίς να κάνεις καμιά σπατάλη έρχεται ένα ποσό τρελά ψηλό.  Διότι εγώ μένω με τον υιό μου και δεν κάνουμε καμιά σπατάλη.  Δηλαδή τι να κόψουμε επιτέλους.

Δεν μπορεί να πληρώνεις προκαταβολή eur 154 και εξόφληση eur 246. Δηλαδή ο λογαριασμός της ΔΕΗ να 'ναι με τους φόρους και την ΕΡΤ και τον δήμο 400 eur. για δύο άτομα που η μόνη τους κατάχρηση είναι να μαγειρεύουν το πρωί, και να σιδερώνουν,  να ανάβουν το φως μετά τις επτά το απόγευμα και να βλέπουν τηλεόραση το βράδυ......και με το νυκτερινό να πλένουν τα ρούχα τους και να ανάβουν το θερμοσίφωνο για να 'χουν ζεστό νεράκι το πρωί.....

Δεν βλέπω καμιά σπατάλη...... Τι να κόψεις δηλαδή;  Το μαγείρεμα, το πλύσιμο, το σιδέρωμα ή το θερμοσίφωνο και το μπάνιο;
Μήπως να βάλω τον υιό μου να διαβάζει με λάμπα πετρελαίου ή κερί σαν να ΄ναι στο κρυφό σχολείο;

Ή μήπως πρέπει να 'χεις όλα τα φώτα κλειστά και μόνο ένα μικρό φωτάκι νύχτας για να μην κουτουλάς πάνω στα έπιπλα;

Έλεος.  Αυτό είναι αισχροκέρδεια και ανήκουστο.

Στην ανάλυση λοιπόν βλέπω ότι από τα 154 eur  της προκαταβολής, τα 51,37 eur πάνε για τον Δήμο και  την ΕΡΤ.... δηλαδή το 1/3 του λογαριασμού δεν αφορά κατανάλωσή μου αλλά  πάει υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Τώρα πάω στον εκκαθαριστικό λογαριασμό που όπως είπαμε είναι eur 246.  Από αυτά λοιπόν στον Δήμο και στην ΕΡΤ πάνε τα eur 53,12.

Δηλαδή πληρώνω, όπως και εσείς σαν .........eur 105. Για τον Δήμο που δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς σημαίνει αυτό, και που πηγαίνουν τα χρήματά μου και για την ΕΡΤ  που δεν παρακολουθώ και που δεν θέλω να ξαναδώ μπροστά μου.

Προσθέστε και τον ΦΠΑ 13% και κάντε χαρακίρι.

Αίσχος,  σκέτη κλεψιά......

Απορώ πως δεν ξεσηκωνόμαστε ακόμα και απλά πληρώνουμε σαν ...........!!!

Αν αρχίζει έτσι ο μήνας αυτός, με διακοσοπενηντάρια να φεύγουν, για να 'χεις μόνο ρεύμα ζήτω που καήκαμε......

Τι άλλο να περιμένω για συνέχεια;
















marilena: Αίμα!!!! λίγο αίμα βρε παιδιά.............

marilena: Αίμα!!!! λίγο αίμα βρε παιδιά.............: "Πιάνομαι από την χθεσινή πρόσκληση αιμοδοσίας του Αρμενικού Κυανού Σταυρού και θέλω πραγματικά να σας δώσω την άποψή μου πάνω σ' αυτό το θέμ..."

Αίμα!!!! λίγο αίμα βρε παιδιά.............

Πιάνομαι από την χθεσινή πρόσκληση αιμοδοσίας του Αρμενικού Κυανού Σταυρού και θέλω πραγματικά να σας δώσω την άποψή μου πάνω σ' αυτό το θέμα, μια και είμαι αιμοδότρια εδώ και 23 χρόνια.

Η δική μου εθελοντική αιμοδοσία ξεκίνησε από μια υπόσχεση που είχα δώσει σε κάποιους φίλους τότε που χρειάζονταν αίμα για συγγενικό τους πρόσωπο.  Όταν έφτασα στο νοσοκομείο για την προσφορά μου, δεν τα κατάφερα καθώς από την εξέταση που μου έκαναν για να διαπιστώσουν αν μπορούσα να δώσω αίμα, είδαν πως ο αιματοκρίτης μου ήταν χαμηλός.  Ήμουν ελλιποβαρής εκείνο το διάστημα λόγω δίαιτας και δεν ήμουν σε θέση να δώσω αίμα.

Δυστυχώς η κοπέλα για την οποία προοριζόταν το αίμα μετά από λίγες μέρες έφυγε, από άλλους λόγους υγείας, καθώς ήταν πολύ σοβαρά άρρωστη. Εγώ από τότε, μη μπορώντας να βοηθήσω έναν άνθρωπο που το είχε πραγματικά ανάγκη υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα γινόμουν αιμοδότρια.

Έτσι και έγινε.  Απέκτησα κάρτα αιμοδοσίας και ξεκίνησα να δίνω αίμα στην αιμοδοσία της τράπεζας στην οποία εργαζόμουν.  Κάθε έξη μήνες περίπου σχεδόν ανελλιπώς ήμουν παρούσα στο κάλεσμα ή της Τράπεζας ή άλλου φορέα.   Στην αρχή, τις πρώτες φορές, είχα μια αγωνία, λίγο φόβο μήπως λιποθυμήσω μια και ήμουν πάντα υποτασική, αλλά το βέβαιο ήταν πως προετοιμαζόμουν καλά όσον αφορά την υγεία μου, για να καταφέρνω κάθε φορά να δίνω λίγο αίμα.

Πρόσεχα την διατροφή μου, δεν έκανα σαχλαμάρες με τις δίαιτες, και σχεδόν πάντα ήμουν σε θέση να  δώσω αίμα, με πολύ λίγες εξαιρέσεις που λόγω αντιβίωσης ή κάτι ανάλογου δεν επιτρεπόταν.

Η διαδικασία της αιμοδοσίας, είναι απλούστατη και με τον καιρό είναι μια ρουτίνα.  Μια απλή υπόθεση που κρατά ένα δεκάλεπτο.  Η φλέβα σου δυναμώνει και δίνει όλο και πιο εύκολα και γρήγορα την ποσότητα που απαιτείται.  Μην τρομάζετε όταν ακούτε "μια μπουκάλα αίμα", γιατί δεν πρόκειται για καμιά μπουκάλα αλλά ένα σακουλάκι αίμα.  Τίποτα δηλαδή.

Μετά την αιμοδοσία στην αρχή αισθανόμουν  μια ατονία , που στην συνέχεια κατάλαβα πως ίσως να ήταν και ψυχολογική καθώς μόλις πιεις την πορτοκαλάδα σου και φας και το τυράκι που σου προσφέρουν, αναπληρώνεται το αίμα που έδωσες σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Δεν υπάρχει δικαιολογία και μην ψάχνετε να βρείτε κάποιο άλλοθι για να μην γίνετε εθελοντές.  Δεν πρέπει να το αμελείτε.  Κατ αρχάς, δίνοντας αίμα, βοηθάτε όσο δεν φαντάζεστε, τόσους συνανθρώπους σας που ζουν από αυτό.  Τόσοι άνθρωποι χρειάζονται αίμα σε μόνιμη βάση και άλλοι ακόμα πιο πολλοί χρειάζονται αίμα ξαφνικά λόγω κάποιας αρρώστιας ή ατυχήματος.

Για 'σας είναι μια τόσο απλή διαδικασία και δεν έχετε καμιά δικαιολογία.

Προσπαθώ τόσα χρόνια να το περάσω και στον υιό μου, που βέβαια είναι μικρός ακόμα αλλά του εξηγώ κάθε φορά τους σοβαρούς λόγους που έχω, και που υπάρχουν, για να ξεπεράσει τις φοβίες του και στο μέλλον να γίνει και αυτός αιμοδότης.

Τι θα γινόταν αν βρισκόσασταν στο νοσοκομείο και χρειαζόσασταν αίμα και κανείς δεν προσφερόταν να σας δώσει.  Μπορεί και εξ αιτίας αυτού να χάνατε τη ζωή σας.  Γιατί είναι υποχρέωση του νοσοκομείου να σας δώσει αίμα αν εσείς δεν είστε αιμοδότες;  Γιατί να μην δώσει στο δίπλα κρεβάτι από εσάς αν εκεί βρίσκεται ένα άλλος ασθενής που έχει προσφέρει αυτό το δώρο σε άλλους συνανθρώπους μας.....

Είναι πολύ εγωιστικό να μην προσφέρεις την βοήθειά σου όταν μπορείς με μια τόσο απλή διαδικασία να κάνεις κάτι τόσο πολύτιμο για την ζωή.

Κακιώνω με τους εγωιστές ανθρώπους που σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους.  Κακιώνω με αυτούς που ισχυρίζονται φόβο ή ανατριχιάζουν ή λιγοψυχούν μπροστά στο θέμα αυτό.  Είναι σαν τους άλλους που ισχυρίζονται πως δεν μπορούν να μπουν σε νοσοκομείο να δουν έναν άρρωστο γιατί δεν τα αντέχουν τα νοσοκομεία......

Δηλαδή μιλάμε για μεγάλες γαϊδουριές, όταν λέγονται αυτά.  Λες και όλοι οι υπόλοιποι διασκεδάζουμε πηγαίνοντας να δούμε έναν ασθενή και χαιρόμαστε να βρισκόμαστε μέσα σε νοσοκομείο με αρρώστους......Λες και οι αρρώστιες και τα νοσοκομεία είναι για όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους....

Άνθρωποι συνέλθετε!!!!!  Για να θεωρήστε άνθρωποι, πρέπει να καταλάβετε πως οι συνάνθρωποι σας έχουν την ανάγκη σας.  Όλοι έχουμε την ανάγκη των συνανθρώπων μας. Η ζωή είναι απρόβλεπτη.

Κανείς δεν είναι άφθαρτος και όλοι σ' αυτή την ζωή είμαστε στον ίδιο παρονομαστή.

Ίσως κάποιοι από 'σας θυμάστε το "η ζωή είναι μια ρόδα". Άλλοτε είσαι από πάνω και άλλοτε από κάτω.

Έτσι λοιπόν, μ' αυτή την λογική, ίσως και σεις κάποια μέρα να χρειάζεστε κάτι τόσο απλό και να μην είναι εκεί κανείς να σας το προσφέρει..........





marilena: Τα πιο συναρπαστικά έθιμα της Ελλάδας

marilena: Τα πιο συναρπαστικά έθιμα της Ελλάδας: "Όλοι μας σιγά -σιγά ετοιμαζόμαστε για τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Άγιο Πάσχα, έτσι λοιπόν και 'γω έχω μπει για τα καλά στην διάθεση αυτή και..."

Τα πιο συναρπαστικά έθιμα της Ελλάδας



Όλοι μας σιγά -σιγά ετοιμαζόμαστε για τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Άγιο Πάσχα, έτσι λοιπόν και 'γω έχω μπει για τα καλά στην διάθεση αυτή και αναζητώντας τα πιο γραφικά και συναρπαστικά έθιμα της Ελλάδας του Πάσχα σας δίνω τα ακόλουθα.....
Σημειωτέον, απ' αυτά τα μέρη της Ελλάδας, έχω βρεθεί Πάσχα στην Πάρο, στην Ύδρα και πολύ παλιά στη Κέρκυρα.  Όλα ήταν για μένα εξίσου ενδιαφέροντα.

Το Πάσχα στο Λεωνίδιο μου έχει ξεφύγει και πρέπει στα επόμενα χρόνια να κανονίσω να το δω,πρώτα ο Θεός, από κοντά γιατί μου φαίνεται πολύ ατμοσφαιρικό.......

Ξεκινάμε λοιπόν........


ΎΔΡΑ












Ύδρα, Καμίνια, εδώ ο επιτάφιος καταλήγει στη θάλασσα με σκοπό τον αγιασμό των υδάτων και δέηση για τους ναυτικούς.












Την Κυριακή του Πάσχα στο λιμάνι καίνε τον Ιούδα.

ΛΕΩΝΊΔΙΟ












Μετά το Χριστός Ανέστη, αυτοσχέδια αερόστατα πετούν ψηλά στον ουρανό.

ΠΆΡΟΣ














Στην Μάρπησσα, την Μεγάλη Παρασκευή, υπάρχει αναπαράσταση των Παθών του Χριστού.

ΧΊΟΣ














Αμέσως μετά την Ανάσταση αρχίζει ο ρουκετοπόλεμος μεταξύ δύο ενοριών, του Βροντάδο και της ενορίας Παναγίας Ερειθανής.

ΚΈΡΚΥΡΑ














 Την Μεγάλη Παρασκευή, οι φιλαρμονικές παίζουν σε όλα τα σημεία της πόλης και συνοδεύουν τους επιτάφιους μέχρι να συναντηθούν όλοι μαζί στο κέντρο της πόλης













Το Μεγάλο Σάββατο το έθιμο θέλει τα κανάτια να πέφτουν από τα παράθυρα στο δρόμο.


ΚΑΛΑΜΆΤΑ

























Εδώ το έθιμο θέλει την Κυριακή του Πάσχα τον Σαϊτοπόλεμο, χαρτονένιους σωλήνες γεμάτους με μπαρούτι.

Αυτά είναι και τα πιο γνωστά έθιμα περιοχών της Ελλάδας.  Βέβαια στην αναζήτησή μου διαπίστωσα πως υπάρχουν τοπικά έθιμα στις πιο πολλές περιοχές της χώρας. Τα έθιμα είναι τόσα πολλά που θα χρειαζόμουν πολλές σελίδες αυτού του blog.

Σας δίνω μερικά copy paste για να δείτε τι εννοώ.....




ΠΑΤΜΟΣ Ο ΤΟΠΟΣ: Τα, ούτως ή άλλως,
μεταφυσ
ικά vibes του νησιού της Αποκάλυψης απογειώνονται με τις κατανυκτικές τελετουργίες, με το 
μεθυστικό άρωμα από τις σκορπισμένες λεβάντες και το ανθόνερο, ενώ τα σοφιστικέ στέκια της Χώρας σφύζουν από ζωή.
ΤΟ ΔΡΩΜΕΝΟ: Συγκινητική στιγμή βυζαντινής μεγαλοπρέπειας η λειτουργία του Νιπτήρος τη Μεγάλη Πέμπτη στη δαφνοστολισμένη πλατεία Ξάνθου, όπου στήνεται η ξύλινη εξέδρα και το πορφυρό χαλί και ο ηγούμενος της μονής στο ρόλο του Χριστού πλένει τα πόδια των δώδεκα μαθητών. Τη Μεγάλη Παρασκευή στη μικρή, καταπράσινη κοιλάδα της Συκαμιάς, με το υπέροχο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και τα ερείπια του Ρωμαϊκού Λουτρού, μια μικρή οικοτεχνία παρασκευάζει ευωδιαστό ανθόνερο. Κατανυκτική η Ανάσταση στο μεσαιωνικό μοναστηριακό συγκρότημα χωρίς μικρόφωνα και βεγγαλικά.
TIP: Το... σαβουάρ βιβρ της Μεγάλης Εβδομάδας δεν περιλαμβάνει μόνο κατάνυξη. Μετά τη συνάντηση των επιταφίων στην πλατεία της Αγίας Λεβιάς στη Χώρα, είναι αμαρτία να μην πιεις ένα ποτό στη διπλανή «Παλιά Αστιβή», ενώ μετά το «Χριστός Ανέστη», το έθιμο επιβάλλει μαγειρίτσα στον «Βαγγέλη» ή στο «Balcony View» στη Χώρα και στον «Γρηγόρη» στη Σκάλα.

Μετέωρα
Ο ΤΟΠΟΣ: Ακόμα κι αν δεν διακρίνεστε για τα θρησκευτικά σας αισθήματα, τα Μετέωρα σίγουρα θα σας βάλουν στο κλίμα της πασχαλινής κατάνυξης. Η άνοιξη βρίσκεται στις ομορφιές της: αγριολούλουδα
ξεπροβάλλουν απ’ τις σχισμές των βράχων και βιολέτες στα κηπάκια των μοναστηριών.
ΤΟ ΔΡΩΜΕΝΟ: Μην περιμένετε φασαριόζικα έθιμα. Η απόλυτα κατανυκτική ατμόσφαιρα είναι το ζητούμενο. Η μυρωδιά του λιβανιού και του κεριού που ζυμώνουν οι καλόγριες στον Άγιο Στέφανο πλανιέται στην ατμόσφαιρα, οι επιτάφιοι στολίζονται διακριτικά. Οι λειτουργίες στις μονές ξεκινούν στις 7 το απόγευμα και τελειώνουν γύρω στις 9.30 το βράδυ. Το βράδυ της Ανάστασης αρχίζει στις 9 μ.μ., οι πόρτες των μοναστηριών ανοίγουν στις 12 μετά το «Χριστός Ανέστη», για να φύγουν όσοι θέλουν, και ξανανοίγουν μετά από μιάμιση περίπου ώρα.
TIP: Η πιο εύκολη στην πρόσβαση μονή (είναι σημαντικό για τις νυχτερινές ώρες) είναι αυτή του Αγίου Στεφάνου, όπου το αυτοκίνητο φτάνει στο προαύλιο του μοναστηριού. 

Ρούμελη
Ο ΤΟΠΟΣ: Αν θέλετε να ζήσετε το απόλυτο βουκολικό γλέντι, σας προτείνουμε την περιοχή της ορεινής Παρνασσίδας, με τα χωριά Γραβιά, Μαριολάτα, Πολύδροσο, Βάριανη κ.λπ. όπου το φαγοπότι στήνεται στην ύπαιθρο.
ΤΟ ΔΡΩΜΕΝΟ: Στην ευρύτερη περιοχή της Ρούμελης (Φωκίδα, Φθιώτιδα, Ευρυτανία) τον οβελία τον ψήνουν στους λάκκους και στη σούβλα. Η κάθε γειτονιά έχει το δικό της σημείο, όπου από νωρίς το πρωί ανάβουν με κληματόβεργες τη φωτιά, στη συνέχεια τη σκεπάζουν με καθαρή στάχτη και σιγοψήνουν τα αρνιά στη σειρά (μπορεί να φτάσουν μέχρι και είκοσι!), ενώ παράλληλα στήνεται φαγοπότι, με σπιτικές πίτες (οι νοικοκυρές κοντράρονται για την καλύτερη πίτα) και κρασί που φέρνουν από κάθε σπίτι.
TIP: Φροντίστε να ενημερώσετε εγκαίρως τους ντόπιους αν σκοπεύετε να φέρετε το δικό σας αρνί, για να βρουν χώρο στο λάκκο! Κανόνα αποτελούν τα πειράγματα στους επισκέπτες και κυρίως τους Αθηναίους.

Σίφνος 
Ο ΤΟΠΟΣ: Το ανθισμένο Κυκλαδονήσι στα καλύτερά του, τα έθιμα ζωντανά με επίκεντρο τις ατμοσφαιρικές εκκλησίες και τα μοναστήρια ανά το νησί και οι, ούτως ή άλλως, νόστιμες τοπικές σπεσιαλιτέ, εμπλουτισμένες με εποχικές λιχουδιές.
ΤΟ ΔΡΩΜΕΝΟ: Από τους πιο ατμοσφαιρικούς Επιταφίους αυτός της Παναγίας της Άμμου του 14ου αιώνα, στον Αρτεμώνα, αλλά και στον Άγιο Ιωάννη στο Άνω Πετάλι που από τον περίβολό του έχετε πανοραμική θέα σε Απολλωνία και Αρτεμώνα. Το βράδυ της Ανάστασης αποκτά άλλη διάσταση στην Παναγία Ελεούσα στο Κάστρο. Την Κυριακή το πρωί θα την περάσετε στο μοναστήρι της Παναγίας Βρυσιανής (από Εξάμπελο, στο δρόμο προς τον Πλατύ Γιαλό), όπου μετά τη λειτουργία της Αγάπης ο ηγούμενος ανοίγει η σάλα του μοναστηριού για να προσφέρει κόκκινα αυγά, σοκολατάκια και τα παραδοσιακά «πουλιά», τοπικές πασχαλινές κουλούρες.
TIP: Εξαιρετικές οι γεύσεις του Πάσχα με πιάτο… κατατεθέν το μαστέλο, αρνί που ψήνεται στα πήλινα μαστέλα με ντομάτα και ημίγλυκο τοπικό κρασί, πάνω σε κληματόβεργες, το βράδυ της Ανάστασης και την Κυριακή του Πάσχα. 

Ζάκυνθος 
Ο ΤΟΠΟΣ: Λευκά περιστέρια και μεταμεσονύχτιοι Επιτάφιοι, πυροτεχνήματα με φόντο τα φωταγωγημένα πλοία του λιμανιού που σφυρίζουν, φιλαρμονικές, μπότηδες και ταμπουρλονιάκαρα σ’ ένα βέρο επτανησιακό Πάσχα.
ΤΟ ΔΡΩΜΕΝΟ: Τη Μεγάλη Παρασκευή η περιφορά του Εσταυρωμένου αρχίζει στις δύο το μεσημέρι από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Νικολάου και διασχίζει όλη την πόλη με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής. Στις τρεις, από την ίδια εκκλησία γίνεται η περιφορά του Επιταφίου, ενώ με την ανατολή του ήλιου (Σάββατο πρωί) ο Δεσπότης σηκώνει την Ανάσταση, αφήνοντας ελεύθερα στον αέρα λευκά περιστέρια, ενώ από το καμπαναριό πετάνε στο δρόμο πήλινα δοχεία, πράγμα που κάνουν όλοι οι κάτοικοι της πόλης ταυτόχρονα. Η Ανάσταση γίνεται φαντασμαγορικά στην πλατεία του Αγίου Μάρκου.
TIP: Την Κυριακή του Θωμά γίνεται στο χωριό Καλυτέρο το πανηγύρι του Αϊ-Λίπιου, που συγκεντρώνει
Ζακυνθινούς απ’ όλο το νησί, με οβελία, ντόπιο κρασί και γλέντι με «ταμπουρλονιάκαρα» (έτσι λένε οι Ζακυνθινοί τις λαϊκές κομπανίες).

Σαντορίνη 
Ο ΤΟΠΟΣ: Η Καλντέρα χάνει προσωρινά την αγριάδα της και γεμίζει αγριολούλουδα (ιδανική εποχή να την περπατήσετε, ακολουθώντας το μονοπάτι που συνδέει το Ημεροβίγλι με την Οία), ενώ οι φράγκικες πινελιές, με αποκορύφωση τη γειτονιά των Καθολικών στα Φηρά, δίνουν έναν έξτρα ατμοσφαιρικό τόνο στην ανοιξιάτικη Σαντορίνη.
ΤΟ ΔΡΩΜΕΝΟ: Πάσχα στη Σαντορίνη ίσον Επιτάφιος στον Πύργο,
σ’ ένα από τα πιο όμορφα και ανερχόμενα χωριά του νησιού. Τη Μεγάλη Παρασκευή το χωριό λάμπει από μακριά. Τα δρομάκια στολίζονται με ντενεκεδένια λυχναράκια και η περιφορά γίνεται σε κατανυκτική ατμόσφαιρα. Ήδη από το Σάββατο του Λαζάρου τα σοκάκια της μεσαιωνικής καστροπολιτείας μοσχοβολάνε αρισμαρί (δεντρολίβανο), με το οποίο ντύνουν το δεκαεπτάμετρο σταυρό. Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, μετά την αναπαράσταση της Σταύρωσης, στρώνεται τραπέζι με χταπόδι στα κάρβουνα.


Και άλλα πολλά.....

Το κοινό στοιχείο σ' όλη την Ελλάδα είναι κατ' αρχάς η κατάνυξη των πιστών και η προετοιμασία μέσα από την Μεγάλη Εβδομάδα για την Άγια Ανάσταση.
Οι νυκοκυρές παντού βάφουν τα αυγά τους την Μεγάλη Πέμπτη, και μέσα στην Μ. Εβδομάδα έχουν φτιάξει τα τσουρέκια τους και τα κουλούρια. Την μαγειρίτσα την φτιάχνουν με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα την περιοχή.  Επίσης το κοινο πιάτο όλων των περιοχών για την Λαμπρή είναι το αρνί, σουβλιστό ή έστω ψητό....

Θα σας δώσω λίγο αργότερα, πιο κοντά στη Μ. Εβδομάδα την συνταγή μαγειρίτσας, της μητέρας μου, που τώρα που την σκέφτομαι, μου τρέχουν ήδη τα σάλια......







Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Bob Sinclar - World, Hold On

marilena: Από δήμαρχος.....κλητήρας!!!

marilena: Από δήμαρχος.....κλητήρας!!!: "Αυτή η λαϊκή ρήση φοριέται πολύ τελευταία δυστυχώς και μαυρίζει ακόμα περισσότερο την αποκαρδιωτική εικόνα της ανεργίας και της δραματικής..."

Από δήμαρχος.....κλητήρας!!!



Αυτή η λαϊκή ρήση φοριέται πολύ τελευταία δυστυχώς και μαυρίζει ακόμα περισσότερο την αποκαρδιωτική εικόνα της ανεργίας και της δραματικής κατάστασης στην οποία έχουν περιέλθει πολλοί εργαζόμενοι.

Οι μικρές επιχειρήσεις κλείνουν μία-μία κάθε μέρα.  Καταστήματα, ελεύθεροι επαγγελματίες που μπορούσαν μέχρι χθες να ζουν τα παιδιά τους, να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και να ζουν σαν άνθρωποι, βρίσκονται τώρα μπροστά στην πτώχευση και την αδυναμία επιβίωσης.

Τι να κάνουν λοιπόν;

Προσπαθώντας να τα βγάλουν πέρα και να μην καταλήξουν στους δρόμους αυτοί και τα παιδιά τους, βρίσκουν ότι δουλειά υπάρχει και κάνουν τα πάντα σαν επάγγελμα.

Βλέπεις λοιπόν πενηντάρηδες που μέχρι χθες μπορεί να είχαν ένα κατάστημα ή μια δική τους μικρή επιχείρηση και που τα βόλευαν καλά, τώρα να κάνουν τους delivery boys ή τους υπαλλήλους courier, επαγγέλματα που μέχρι χθες ήταν μόνο για νεαρά άτομα για να βγάλουν ένα χαρτζιλίκι.  Πραγματικά παλαιότερα μόνο νέα παιδιά έβλεπες να κάνουν αυτή την δουλειά, νεαρούς, και κοπέλες κάποιες φορές μαζί με τις σπουδές τους για να αισθάνονται ανεξάρτητοι και να βγάζουν ένα μικρό χαρτζιλίκι να μπορούν να φροντίσουν κάποια προσωπικά τους έξοδα.

Τώρα όμως το κράνος κρύβει  το γκρίζο μαλλί .......Μέσα από το κράνος και κάτω από τον μουσαμά, όταν βρέχει τον χειμώνα, κρύβεται ένας οικογενειάρχης που αγωνίζεται να βγάλει το μεροκάματο την ώρα που στο σπίτι κοιμούνται τα παιδιά του.

Και στο δικό μου σπίτι περιμένοντας σουβλάκια ή πίτσα απ΄έξω, είδα στην πόρτα μου ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας να μας φέρνουν την παραγγελία μας.  Πολλοί από αυτούς δεν σε κοιτάζουν ούτε στα μάτια μια και ντρέπονται για την καινούργια τους απασχόληση που κατά το παρελθόν δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν πως θα ερχόταν μια μέρα που και οι ίδιοι θα είχαν.

Τι να κάνει ο κόσμος.  Καμιά δουλεία δεν είναι ντροπή, είμαι από αυτές τις μάνες που το έχω πει πολλές φορές, σκάλες θα σφουγγάριζα αν είχα μεγάλη ανάγκη, αλλά σίγουρα όταν βρεθείς ξαφνικά από δήμαρχος κλητήρας τότε μαραζώνεις.  Θέλεις και λίγο χρόνο να το χωνέψεις.

Εδώ μας έφτασαν.  Να δουλεύεις μια ζωή για να δημιουργήσεις μια κάποια μικρή επιχείρηση, με ένα καλό εισόδημα για την οικογένειά σου και ξαφνικά μέσα σ' έναν χρόνο να τα χάνεις όλα και να μην μπορείς να ανταπεξέλθεις στα καινούργια δεδομένα.  Να βρίσκεσαι ξαφνικά χωρίς εισόδημα και χωρίς επάγγελμα και κατάρτιση.   Γιατί ποια είναι τα προσόντα ενός ανθρώπου που είχε μια δική του   δουλειά;  Τι βιογραφικό να παρουσιάσει αυτός και που να αποτανθεί για να βρει μια νέα εργασία;

Που να το φανταζόταν πως κάποια μέρα θα ερχόταν η στιγμή που δεν θα είχε να δηλώσει επάγγελμα...... την μια μέρα να είναι delivery boy, την άλλη οδηγός ταξί και την τρίτη σερβιτόρος.

Ανάλογα τις ανάγκες και την ζήτηση εργασίας να είναι και το δικό του επάγγελμα.  Να δουλεύει στις μέρες μας μόνο αυτός που μπορεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις και να μπορεί να προσαρμόζεται εύκολα σε καινούργιες καταστάσεις σαν να 'ναι το νεαρό παιδί που πλάθεται μέρα με τη μέρα και μπορεί να απορροφά όλους τους κραδασμούς.

Πραγματικά λυπάμαι για την κακή αυτή τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα και λυπάμαι όλους αυτούς που δεν μπορούν να συντηρήσουν τις οικογενειακές τους επιχειρήσεις, αυτές που κληρονόμησαν  ίσως από τους πατεράδες τους και που με πολύ κόπο αναβάθμισαν, εκ μοντέρνισαν  μέσα στα χρόνια για να έχουν ανταγωνιστικότητα στην αγορά

Φαντάζομαι πως αυτή η μεγάλη ανατροπή στη ζωή του εργαζόμενου μεσήλικα προκαλεί και μεγάλη αναστάτωση στην οικογένεια, στα παιδιά και στη σύζυγο.  Όλοι αποκτούν λαβωμένη ψυχοσύνθεση και με κομμένη την ανάσα προσπαθούν να αφομοιώσουν τα νέα δεδομένα.  Δεν μπορώ να σκέφτομαι πως ένας μεσήλικας αναγκάζεται στο σημείο αυτό της ζωής του να μαθαίνει να καβαλάει μηχανάκι για να μεταφέρει πίτσες ή σουβλάκια.

Αν ήμουν κόρη ενός τέτοιου ανθρώπου θα αισθανόμουν πολύ άσχημα και θα 'μουν καθημερινά σε άγχος και αγωνία για την σωματική ακεραιότητα του πατέρα μου.  Τα μηχανάκια για έναν άπειρο μεσήλικα δεν είναι απλή υπόθεση ούτε όσο εύκολο ακούγεται.

Που μας έφτασαν.....να καβαλάνε τα μηχανάκια για βιοποριστικούς λόγους οι μεσήλικες σαν να 'ναι κάτι τόσο φυσιολογικό και καθημερινό.....Αίσχος και σ' αυτό, αίσχος σε όλα όσα μας αναγκάζετε να κάνουμε, αίσχος στην κατάσταση που μας έχετε οδηγήσει.

Άνεργοι πενηντάρηδες, χωρίς καμιά προοπτική για καλύτερο αύριο....ή να πω καλύτερα χωρίς αύριο!!!
Συνταξιούχοι σε κατάσταση πείνας.......σε διαδικασία αντίστροφης μέτρησης.....
Νέοι σε ομηρία, με κανένα μέλλον στην Ελλάδα.....

Οι καημένοι οι πενηντάρηδες από Δήμαρχοι κλητήρες.....

Ενώ εσείς, όλοι οι υπεύθυνοι συνομήλικοί τους, της ίδιας σχεδόν γενιάς, από το πουθενά ερχόμενοι, γίνατε από κλητήρες δήμαρχοι......στην πλάτη την δική τους.

Αίσχος.....................



google photo
.





  .

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

marilena: Τέτοιες προσφορές Πάσχα να τις χαίρεστε.....

marilena: Τέτοιες προσφορές Πάσχα να τις χαίρεστε.....: "Όπως σας είπα και σε προηγούμενη ανάρτησή μου, το Άγιο Πάσχα θα το περάσω οικογενειακά στο εξοχικό μου στην Παραλία Αυλίδας. Επειδή όμ..."

Τέτοιες προσφορές Πάσχα να τις χαίρεστε.....

Όπως σας είπα και σε προηγούμενη ανάρτησή μου, το Άγιο Πάσχα θα το περάσω οικογενειακά στο εξοχικό μου στην Παραλία Αυλίδας.  Επειδή όμως σκέφτομαι και κάποιους που δεν έχουν εξοχικό ή δεν είναι από χωριό, ήθελα να δώσω και σ' αυτούς κάποιες οικονομικές λύσεις διακοπών στην Ελλάδα.

Έκανα τις αναζητήσεις μου στο διαδίκτυο και έβγαλα τα συμπεράσματά μου.

Ακούστε λοιπόν άτυχοι φίλοι μου.

Στην Ελλάδα μας, στην πατρίδα μας δηλαδή, όπως και το καλοκαίρι έτσι και τώρα το Άγιο Πάσχα οι διακοπές εκτός σπιτιού, εξοχικού, ή χωριού είναι απαγορευτικές.  Μπήκα κατ΄αρχάς σε sight ταξιδιωτικών πρακτορείων.  Έκανα τον σταυρό μου με αυτά που είδα.  Οι διακοπές για 4 μέρες σε κάποιους προορισμούς της Ελλάδας είχαν το ελαχιστότατο ημερήσια χρέωση "per person" από 45 eur έως.....όσο θέλετε.  Την χρέωση 45 eur per person αγωνίστηκα για να την βρω, όλες οι διαφημίσεις ήταν από 120 eur το άτομο και πάνω.

Μην βιαστείτε να χαρείτε γιατί και το 45 eur το άτομο είναι  γυμνό, μόνο  για τον ύπνο.  Κάνοντας ένα πρόχειρο υπολογισμό βάση της πιο φτηνής αυτής τιμής που βρήκα, και για μια διαμονή οικογένειας 4 ατόμων, για 3 διανυκτερεύσεις, το κουστούμι πάει.....eur 540. Βέβαια αν τα παιδάκια σας είναι έως 12 ετών, τότε το μεν πρώτο είναι χωρίς χρέωση και το δεύτερο έχει κάποια έκπτωση.  Αυτό ποικίλει ανάλογα το ξενοδοχείο ή τον ξενώνα.  Επειδή εκεί που θα πάτε θα έχετε και όλα τα έξοδα του φαγητού δικά σας, θα πρέπει να υπολογίσετε ότι θα χρειαστείτε για κάθε γεύμα τουλάχιστον από 50 eur.  Επίσης το δείπνο της Ανάστασης καθώς και το εορταστικό γεύμα της Λαμπρής θα είναι ακόμα πιο ακριβό, όπου και αν αποφασίσετε να το αγοράσετε. Αν προσθέσετε και τα μεταφορικά, δηλαδή βενζίνες, διόδια ή εισιτήρια πλοίου , τραίνα κλπ τότε θέλετε πάνω από 1.000 eur

Δυστυχώς, από τα στοιχεία που είδα και έκανα συγκρίσεις καλύτερα να περάσετε τις Άγιες μέρες σπίτι σας.  Όλα μια ιδέα είναι και δεν ξέρω πόσο αξίζει να φύγει κανείς τις μέρες αυτές όταν τον πνίγουν τα έξοδα και θα τα βρει να τον περιμένουν ακόμα πιο πολλά όταν επιστρέψει από την τριήμερη ή τετραήμερη εκδρομή του.

Έχω περάσει πολλές φορές Πάσχα στην Αθήνα, πριν αποκτήσουμε εξοχική κατοικία και δεν έχω να θυμηθώ κάτι κακό.  Η γειτονιά μου μπορεί να ήταν ιδιαιτέρως ήσυχη, αλλά και αυτό το χάρηκα.  Η περιφορά του επιταφίου της Αγίας Φωτεινής υπέρλαμπρη, η χορωδία επίσης και η Ανάσταση μεγαλοπρεπής πλημμυρισμένη από τους δημότες μου. Το σπιτικό εορταστικό φαγητό δεν μπορεί να έχει καμιά σύγκριση με αυτό που θα τρώγατε έξω.

Δηλαδή, για όλους εσάς που δεν θα μπορέσετε να φύγετε αυτό το Πάσχα από την Αθήνα, θέλω να σας ενθαρρύνω να περάσετε πολύ καλά και να μην στενοχωρηθείτε ιδιαίτερα.

Θα σας πω και δυο μικρές εμπειρίες  μου από Πασχαλινές διακοπές, έτσι για να σας αναπτερώσω το ηθικό και να μην λυπάστε αν τελικά δεν καταφέρετε να φύγετε για κάποιο Πασχαλινό προορισμό.

Η πρώτη ήταν για ένα Πάσχα που βρέθηκα στην ευρύτερη περιοχή της Δημητσάνας. με παρέα, αρκετά χρόνια πίσω.  Εκεί λοιπόν είχαμε αποφασίσει να περάσουμε το Άγιο Πάσχα χωρίς παιδιά, μόνο μεγάλοι μια και θα πηγαίναμε για rafting στον Λούσιο ποταμό.  Όσον αφορά το  rafting ήταν μοναδικά ωραίο.  Από εκεί και μετά όλα τα άλλα ήταν ένα δράμα.  Η διαμονή μας προβληματική σε κάποιους ξενώνες που δεν ήταν καθόλου έτοιμοι για το Πάσχα, το εορταστικό δείπνο της Ανάστασης όπως και το εορταστικό της Λαμπρής, μας στοίχισε  "ο κούκος αηδόνι" και δεν το ευχαριστηθήκαμε καθόλου αφού ήταν μια εμπορευματοποιημένη διαδικασία.

Η δεύτερη κακή εμπειρία ήταν στην Μύκονο, που μπορεί να 'ναι εξαιρετικό νησί για όσους ζητούν αυτά που προσφέρει, αλλά για το Πάσχα που εγώ έχω στο μυαλό μου είναι εκτός θέματος.
Εκεί λοιπόν δεν καταλάβαμε καθόλου ότι ήταν Πάσχα, αισθανθήκαμε ότι είχαμε πάει διακοπές καλοκαιρινές και ότι απλά ο καιρός δεν ήταν καλός.  Ούτε εκκλησία δεν ακούσαμε ούτε κατάνυξη δεν αισθανθήκαμε και το  εορταστικό φαγητό ήταν πανάκριβο για την ποιότητά του.  Είδαμε βέβαια τους διάσημους Αθηναίους με τις μαρινέρες τους και τα παστέλ ανοιξιάτικα χρώματα αλλά αυτό δεν πρόσφερε καμιά ουσία στην εκδρομή μας.

Επειδή λοιπόν όλα είναι μια ιδέα, προγραμματίστε να περάσετε και εδώ καλά και μην ζηλέψετε καθόλου.  Απλά οργανώστε τους συγγενείς και φίλους που θα περάσουν και αυτοί το Πάσχα εδώ και θα δείτε πως θα περάσετε και στην Αθήνα περίφημα.

Μην στενοχωριέστε καθόλου!!  Μπορείτε να δημιουργήσετε και εδώ στην Αθήνα τις ιδανικές συνθήκες για να περάσετε πολύ όμορφες στιγμές και  χωρίς εκπλήξεις δυσάρεστες.






marilena: Bazaar αγάπης για παιδιά......

marilena: Bazaar αγάπης για παιδιά......: "Χθες Κυριακή, μια ηλιόλουστη μέρα στην Αθήνα και βρέθηκα στην Αίγλη του Ζαππείου για να τιμήσω και να βοηθήσω σ' έναν σκοπό φιλανθρωπικό και..."

Bazaar αγάπης για παιδιά......

Χθες Κυριακή, μια ηλιόλουστη μέρα στην Αθήνα και βρέθηκα στην Αίγλη του Ζαππείου για να τιμήσω και να βοηθήσω σ' έναν σκοπό φιλανθρωπικό και ιδιαίτερα ευαίσθητο για όλους μας, τα παιδιά. 

Όταν αναφερόμαστε σε παιδιά, δεν υπάρχουν σύνορα, δεν υπάρχουν περιορισμοί και προτιμήσεις.

Όλα τα παιδιά του κόσμου είναι στην καρδιά μας και όπου μπορούμε πρέπει να δίνουμε ένα χέρι βοήθειας.  Ποτέ δεν έχω λυπηθεί λιγότερο ή περισσότερο, όταν υποφέρουν παιδιά, σε όποιο μέρος του πλανήτη μας και αν βρίσκονται.  Είτε είναι Χριστιανοί, βουδιστές, μουσουλμάνοι.  Για μένα οι παιδικές ψυχές δεν έχουν ούτε θρησκεία ούτε πατρίδα.  Είναι το αύριο, είναι η ελπίδα, είναι οι μόνες ψυχές που δεν έχουν καμιά ευθύνη για κανένα κακό και καμιά συμφορά πάνω στη γη.

Όταν έχεις παιδιά, πάντα βλέπεις με άλλα μάτια όλες τις θλιβερές ιστορίες που αφορούν παιδιά. Βλέπεις πάντα τα μάτια του δικού σου παιδιού να σε κοιτάζουν και έτσι συμμετέχεις με όποιο τρόπο μπορείς.

Έτσι λοιπόν σήμερα, υπήρχε ένα ανοιχτό bazaar αγάπης, μια πρόσκληση από τον Αρμενικό Κυανού Σταυρό Ελλάδος, υπό την αιγίδα της συζύγου του Προέδρου της Δημοκρατίας της Αρμενίας, κας Ρίτας Σαρκσιάν.



Η Αίγλη του Ζαππείου γέμισε από μυρωδιές Αρμένικης κουζίνας, που για όσους ίσως δεν γνωρίζουν είναι εξαιρετικά νόστιμη.  Υπήρχαν φρεσκομαγειρεμένα φαγητά, λιχουδιές αρτοσκευασμάτων και γλυκών, Παραδοσιακά τους ποτά, λαμπάδες Πασχαλινές, πλήθος μικροαντικειμένων, ειδών ένδυσης και εργόχειρα Αρμένικης Λαϊκής Τέχνης.

Να σας πως την αλήθεια, με τους Αρμένιους απέκτησα  ιδιαίτερη σχέση, όταν απασχόλησα μια κυρία στο σπίτι μου, πριν από πολλά χρόνια, για να προσέχει τον υιό μου τις ώρες που εγώ εργαζόμουν.  Ήταν η κυρία Άννα, μια καλοσυνάτη γυναίκα, με το χαμόγελο, που φρόντισε το παιδί μου σαν να' ταν η γιαγιά του.  Ήταν τρομερή μαγείρισσα και πολύ καλή νοικοκυρά.  Έτσι τα φιλικά αισθήματα που ήδη είχα για τον λαό αυτό, σκεπτόμενη την ιστορία τους και την δυστυχία που πέρασαν, απέκτησαν πρόσωπο μέσα στο σπίτι μου. Πολλές ιστορίες άκουσα από την κυρία Άννα που με συγκίνησαν και με έκαναν να αισθάνομαι, αδελφικά αισθήματα για τον λαό τους.

Η σημερινή προσπάθεια της Αρμενίας, πρέπει να πήγε  πολύ καλά καθώς στην μία ώρα που πέρασα εκεί είχαν σχεδόν ξεπουλήσει όλα τα φαγητά και γλυκά και είχαν μείνει στους πάγκους, μόνο κάποια κομμάτια από τα μικροαντικείμενα.

Η Αρμένικη κουζίνα είναι γευστικότατη και έτσι οι επισκέπτες του bazaar σήμερα, είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν αρκετές από τις παραδοσιακές τους συνταγές σε φαγητά και γλυκά. Έτσι και 'γω τίμησα την Αρμένικη κουζίνα που μου αρέσει ιδιαιτέρως και στην οποία μυήθηκα πριν από αρκετά χρόνια από την κυρία Άννα.

Μια και ένα από τα αγαπημένα συστατικά των Αρμενίων για την παρασκευή γλυκών είναι η ταχίνη σας δίνω μια συνταγή της παραδοσιακής τους ταχινόπιτας.  Εγώ, να σας πω την αλήθεια, την αγόρασα  σήμερα, έτοιμη από το bazaar και θα τη τιμήσω αύριο για πρωινό.....


Αρμένικες ταχινόπιτεςΕκτύπωσηE-mail

ΥΛΙΚΑ (ΓΙΑ 20 ΠΕΡΙΠΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΑ):

Για τη ζύμη:
 1 ποτήρι αλεύρι
½ ποτήρι ζάχαρη
½ ποτήρι ελαιόλαδο
½ ποτήρι χλιαρό νερό
42γρ. μαγιά
1 πρέζα αλάτι 
2 αυγά

Για τη γέμιση:
1 κούπα ψιλοκομμένα καρύδια
2 κούπες ταχίνι
½ κούπα ζάχαρη
1 γερή πρέζα γαρίφαλο
1 γερή πρέζα κανέλα

Για το ψήσιμο:
2 κρόκους αυγών
2 κουτ. σούπας νερό
μπόλικο σουσάμι
ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Τρίβουμε με τα δάχτυλά μας τη μαγιά σε ένα μπολ, προσθέτουμε το χλιαρό νερό και μια πρέζα ζάχαρη και ανακατεύουμε μέχρι να διαλυθεί η μαγιά. Προσθέτουμε λίγο αλεύρι και την υπόλοιπη ζάχαρη, συνεχίζοντας το ανακάτεμα. Ρίχνουμε και το ελαιόλαδο, χωρίς να ξεχνάμε να ανακατεύουμε. Προσθέτουμε το υπόλοιπο αλεύρι, το αλάτι και τα αβγά και ζυμώνουμε απαλά για 5 λεπτά. Αφήνουμε τη ζύμη να ''ξεκουραστεί'' και να φουσκώσει για 1,5 ώρα τουλάχιστον, αφού την καλύψουμε με μεμβράνη για να κρατήσει τη θερμοκρασία της. Ανακατεύουμε, στο μεταξύ, τα καρύδια με την κανέλα και το γαρίφαλο. Όταν η ζύμη μας φουσκώσει, τη ζυμώνουμε απαλά για να φύγει ο αέρας και την κόβουμε σε 3 ίσα κομμάτια. Στη συνέχεια, ανοίγουμε με έναν πλάστη κάθε κομμάτι ζύμης σε φύλλο. Ρίχνουμε στο κέντρο κάθε φύλλου μπόλικο ταχίνι και το απλώνουμε, φροντίζοντας να μην πάει άκρη άκρη στο φύλλο. Πασπαλίζουμε με τη ζάχαρη και το μίγμα καρυδιών, γαρίφαλου και κανέλας. Κόβουμε το κάθε φύλλο σε 4 κομμάτια (ή σε 6 και περισσότερα, ανάλογα με το μέγεθος που θέλουμε να γίνει η κάθε ταχινόπιτα), όπως κόβουμε την πίτσα, και τυλίγουμε το κάθε κομμάτι σε ρολό, ξεκινώντας από μέσα προς τα έξω. ''Τσιμπάμε'' με τα δάχτυλά μας τις άκρες του ρολού για να κλείσουν (για να μείνει μέσα όλη η γέμιση), το τυλίγουμε σε σχήμα σαλιγκαριού και πιέζουμε τη μια άκρη του στο κέντρο της πίτας. Βάζουμε τις ταχινόπιτες σε ένα ταψί, που είναι στρωμένο με χαρτί ψησίματος. Χτυπάμε με ένα πιρούνι 2 κρόκους αυγών με λίγο νερό και αλείφουμε με αυτό το μίγμα τις ταχινόπιτες. Πασπαλίζουμε τις πίτες με άφθονο σουσάμι και τις ψήνουμε στους 170 βαθμούς, για 20 λεπτά, σε μέτρια φωτιά, μέχρι να ροδίσουν.
Η συνταγή ήταν από το Armenika.gr


Η ηλιόλουστη ημέρα έδωσε την ευκαιρία σε όλους τους επισκέπτες του bazaar να συνδυάσουν και  μια όμορφη βόλτα στο Ζάππειο που για πολλούς έφτασε μέχρι στον Εθνικό κήπο.










Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

marilena: "St. Joseph"......μεγάλη του η χάρη....

marilena: "St. Joseph"......μεγάλη του η χάρη....: "Πάει λίγος καιρός που μέσα από το facebook βρήκα τις φίλες τις παλιές... Αυτές με τις οποίες ξεκινήσαμε την ζωή μας στο γυμνάσιο, σ' ..."

marilena: "St. Joseph"......μεγάλη του η χάρη....

marilena: "St. Joseph"......μεγάλη του η χάρη....: "Πάει λίγος καιρός που μέσα από το facebook βρήκα τις φίλες τις παλιές... Αυτές με τις οποίες ξεκινήσαμε την ζωή μας στο γυμνάσιο, σ' ..."

"St. Joseph"......μεγάλη του η χάρη....

Πάει λίγος καιρός που μέσα από το facebook βρήκα τις φίλες τις παλιές...

Αυτές με τις οποίες ξεκινήσαμε την ζωή μας στο γυμνάσιο,  σ' ένα ιδιωτικό σχολείο στη Χαριλάου Τρικούπη, το St. Joseph.

Μέσα στο κέντρο της Αθήνας στεγαζόταν τότε το σχολείο μας μεταξύ των οδών Ιπποκράτους και Χαριλάου Τρικούπη.  Αν μπορεί να το χωρέσει ο νους σας, είχαμε και προαύλιο με κάποιους φοίνικες  εκεί.  Άλλες εποχές, άλλη και η Αθήνα τότε....


Όλα αυτά διαδραματίστηκαν πριν 35 χρόνια περίπου όταν διαβήκαμε για πρώτη φορά την είσοδο του σχολείου φορώντας την γκρι μας φούστα, το γαλάζιο μας, με αεροπλανικό γιακά πουκάμισο και το ασορτί γκρι πουλόβερ με λάστιχο είκοσι εκατοστά φάρδος στη μέση.

Μαθητεύσαμε εκεί για αρκετά χρόνια, άλλες μέχρι το τέλος και άλλες, μέχρι και την πρώτη λυκείου όπου φύγαμε για άλλα σχολεία, η καθεμιά για τους δικούς της οικογενειακούς λόγους.

Περάσαμε μέσα από ένα αυστηρό σύστημα εκπαίδευσης, υπό την καθοδήγηση των Γαλλίδων αδελφών μας ή κοινώς των soeurs, με τις οποίες αναπτύξαμε μια σχέση ιδιαίτερη, άλλοτε φιλική και άλλοτε κάπως υπερβολικά τυπική.  Ανάλογα με την προσωπικότητα της κάθε μιας ήταν ανάλογες και οι σχέσεις με τις καλόγριες.  Δεν μπορώ να μην αναφέρω τουλάχιστον δύο από τα ονόματα, σήμα κατατεθέν του σχολείου, την soeur Joseph και την soeur Sebastien.......

Το σχολείο μας ήταν τόσο παλαιό που μέχρι και μια από τις αδελφές της γιαγιάς μου, εκεί πέρασε τα μαθητικά της χρόνια. Βέβαια, την εποχή εκείνη είχε και εσωτερικές μαθήτριες, στη δική μας όχι πια.

Εκεί λοιπόν με τις soeurs, περάσαμε χρόνια και εμπειρίες που μας άφησαν γεύσεις άλλοτε γλυκές και άλλοτε στυφές, καθώς υπήρχαν κανονισμοί αρκετά αυστηροί που σε πολλές από εμάς δεν ταίριαζαν στον χαρακτήρα μας.

Παρόλα αυτά αναπτύξαμε φιλίες και παρέες που δυστυχώς όπως και στα περισσότερα ιδιωτικά σχολεία, που οι μαθητές δεν μένουν στην ίδια περιοχή, χαθήκαμε σιγά σιγά μέσα στο χρόνο.

Σήμερα λοιπόν το βράδυ με μεγάλη μου έκπληξη, μια από τις κολλητές μου φίλες του σχολείου, η   Μύρνα, με κατέπληξε όταν μου έστειλε τις φωτογραφίες μας από τότε.  Κοριτσάκια με αθώα μάτια, φορώντας την στολή του σχολείου, σε πόζες από εκδρομές και από παρέες μέσα στο σχολείο.

Για τις περισσότερες θυμόμουν τα επίθετά τους ενώ για κάποιες απ' αυτές χρειαζόμουν βοήθεια για να θυμηθώ ονόματα.  Η  Μύρνα τις θυμόταν όλες.  Μικρά και επίθετα.
Εγώ για την κάθε μία από αυτές είχα μια συγκεκριμένη εικόνα.  Ένα στήσιμο του σώματός της, ένα χτένισμα, ένα ιδιαίτερο στυλ γέλιου, ή ενός ιδιαίτερου ύφους.  Για την κάθε μια έχω στο μυαλό μου κάτι συγκεκριμένο που παραμένει αναλλοίωτο τόσα χρόνια μετά.

Αυτό το διαπίστωσα όταν στο facebook  είχα ήδη βρει δύο από αυτές την Δέσποινα και την Εριέττα, που όπως τις θυμόμουν μέσα στο μυαλό μου, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, έτσι ακριβώς τις είδα και τώρα.  Τίποτα δεν είχε αλλάξει.  Η εικόνα ίδια.

Για όλες θυμάμαι τα πιο περίεργα πράγματα.  Πως ήταν οι εκφράσεις τους, το χιούμορ της κάθε μιας, τις περιέργειές τους, το στυλ του περπατήματός τους, τις μηχανικές κινήσεις για να ανεβάσουν τα γυαλιά τους........

Όλα σε εικόνα καταγεγραμμένα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, που ξύπνησε με το που τις είδα στις σχεδόν εφηβικές μας φωτογραφίες.

Αμέσως μου δημιουργήθηκαν ερωτήσεις και μια ανυπομονησία να μάθω για όλες που βρίσκονται και πως εξελίχθηκε η ζωή τους μέχρι τώρα.  Σαν να της πεθύμησα ξαφνικά όλες μαζί, και την καθεμία ξεχωριστά.

Είναι τόσο αυθόρμητα περίεργο αυτό το συναίσθημα, να αισθάνεσαι τόσο κοντά σε κάποιους ανθρώπους, που έχεις να τους δεις μια ζωή ολόκληρη.  Με τις τρεις από αυτές που μιλάμε από το chat του facebook,  αισθάνομαι πως μιλούσαμε συνεχώς τα τελευταία 35 χρόνια, παρόλο που οι συζητήσεις  όλες είναι περιγραφικές για τα χρόνια αυτά που δεν βλεπόμασταν.  Δηλαδή παρόλο που αισθάνομαι σαν να ταν χθες, διηγείται η μια στην άλλη την μέχρι τώρα πορεία της, με τις καλές αλλά και  με τις άτυχες, κακές φάσεις της ζωής της......

Δεν θα σας πω άλλα.....

Νομίζω πως σας κούρασα με όλα αυτά που σας διηγούμαι σήμερα,  αλλά επιτρέψτε μου,  τιμής ένεκεν των παλιών καλών μου χρόνων και συμμαθητριών να το κάνω.

Αυτό που σίγουρα είναι το επόμενο βήμα για να 'ρθούμε όλες πάλι κοντά και να θυμηθούμε τα παλιά, είναι να βρεθούν όλα τα πρόσωπα του puzzle. Να βρεθούμε όλες οι συμμαθήτριες και να μοιραστούμε τις εμπειρίες της ζωής μας, όπως μοιραζόμασταν κάποτε το σακουλάκι με τα τσιπς που βάζαμε μέσα στα καρβελάκια με το ζαμπόν και το κασέρι από την καντίνα του σχολείου μας........


                                                             Το σχολείο μας.....τότε.


Το Saint Joseph σήμερα
Το Τάγμα των Αδελφών του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως, μέσω της αφοσίωσής του στο υψηλό του έργο και μια Αγάπη χωρίς σύνορα, γίνεται καθημερινά ο σύγχρονος Απόστολος της Χάρης και της Αγάπης του Θεού που ενσαρκώνεται και φτάνει στους ανθρώπους μέσα από τις πράξεις των Αδελφών.
Όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, από την ίδρυση του Σχολείου το 1856, και για εκείνα που θα έρθουν, όραμα και συνεχής προσπάθεια των Αδελφών και των Συνεργατών τους είναι η δημιουργία ενός σχολείου ανοικτού στον κόσμο, ενός σχολείου που να δημιουργεί πολιτισμό και να προβάλλει ανεπιφύλακτα ένα ανθρωπιστικό μοντέλο παιδείας, που να διαμορφώνει ολοκληρωμένες προσωπικότητες, οι οποίες να ξέρουν να ξεχωρίζουν και να επιλέγουν το Ωραίο, το Ηθικό και το Ιδανικό και να είναι ικανές να διαπρέψουν μέσα στον παραλογισμό των καιρών μας.