Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

marilena: Καιρός σε απόλυτη αρμονία με την Μ. Εβδομάδα των Π...

marilena: Καιρός σε απόλυτη αρμονία με την Μ. Εβδομάδα των Π...: "Έχουμε μπει στην τελευταία ευθεία πριν την Μεγάλη Εβδομάδα και ο καιρός έχει αρχίσει να δείχνει τις προθέσεις του. Η εικόνα που ..."

Καιρός σε απόλυτη αρμονία με την Μ. Εβδομάδα των Παθών....







Έχουμε μπει στην τελευταία ευθεία πριν την Μεγάλη Εβδομάδα και ο καιρός έχει αρχίσει να δείχνει
τις προθέσεις του.  Η εικόνα που πήρα από τον κ. Ζιακόπουλο και την δική του μελέτη του καιρού
για τις ερχόμενες ημέρες είναι ανάλογη με το πνεύμα της Μεγάλης Εβδομάδας των Παθών.....


Όσοι από εσάς ονειρεύεστε να πάρετε και το μαγιό σας μαζί για τις ολιγοήμερες διακοπές σας, μάλλον δεν θα το χρειαστείτε.....

Να σας πω και 'γω έχω συμπεριλάβει στη λίστα μου και τα μαγιό μας για παν ενδεχόμενο.  Εγώ βέβαια αν ο ήλιος δεν είναι από πάνω μου και πολύ ζεστός δεν επιχειρώ ποτέ να μπω στην θάλασσα.  Είμαι και σε ηλικία που δεν αντέχω τέτοιες απότομες αλλαγές θερμοκρασίας αλλά και δεν το κάνω ιδιαίτερο κέφι να τουρτουρίζω για να πω πως πήρα το βάπτισμα.

Ο υιός μου σίγουρα, αν δεν βρέχει θα μπει για να αποδείξει σε όλους μας το θάρρος του!!! Κάθε χρόνο άλλωστε το κάνει.

Καλοί μου φίλοι, έχω μπει και γω στο τριπάκι του καιρού και η διάθεσή μου είναι λίγο πεσμένη.  Από την μια πλευρά η Μεγάλη Εβδομάδα που όλους μας καλεί να παρασυρθούμε και να αισθανθούμε τα Πάθη του Θεανθρώπου και από την  άλλη η λιμνάζουσα στενοχώρια μας  όσον αφορά την κατάσταση του καθενός προσωπικά αλλά και της συνολικής εικόνας της πατρίδας μας, μας έχει φτάσει σε οριακό σημείο.

Βλέπω και την κίνηση στα μαγαζιά που είναι πολύ πεσμένη και μόνο στις καφετέριες βλέπεις τον κόσμο να  κάθεται για να πει ότι κάτι κάνει.  Έχουμε γίνει όλοι πελάτες απ' αυτούς που κάποτε δεν ήθελε κανείς μαγαζάτορας.  Με έναν καφέ πιάνουμε το τραπέζι για την μισή μέρα.....

Στην Ν. Σμύρνη, επί της πλατείας που έχει πολλές καφετέριες όλο και κάτι έχουν σκαρφιστεί οι υπεύθυνοι για να προσελκύσουν τους πελάτες.  Στον Φλόκα ας πούμε, προσφέρουν μαζί και μια ζεστή λαχταριστή τυρόπιτα μέχρι τις 13.οο το μεσημέρι.  Σε κάποια άλλα καφέ σίγουρα προσφέρουν κάτι άλλο.  Δίνουν ένα κίνητρο για να καθίσεις αλλιώς δεν θα σταυρώνουν πελάτη από  'δω και στο εξής.
Μακάρι αυτό να γινόταν και πιο παλιά που ήταν παχιές οι μύγες και να μην φτάναμε σ' αυτό το σημείο marketing  τώρα. Τότε βέβαια δεν μας είχε κανείς ανάγκη,  τώρα όμως;


Τέλος πάντων, όσο υπάρχουν ακόμα "τυχεροί" που μπορούν να πιουν και τον καφέ τους έξω, καλά είναι.  Φοβάμαι μήπως μας το κόψουν και αυτό, όπως μας έκοψαν την ταβέρνα ή το restaurant...και τελικά δεν μπορούμε να αγοράσουμε κανενός είδους διασκέδαση..

Η εβδομάδα αυτή που αρχίζει μεθαύριο θα φθάσει στο αποκορύφωμά της με την Ανάσταση και την "χαρούμενη" ημέρα της Λαμπρής.....

Αμέσως μετά θα ακολουθήσουν μέρες γεμάτες ανακοινώσεις καθώς έχουν βαλθεί να μας ξεκάνουν, να μας σβήσουν από τον  χάρτη.

Γι αυτό καλοί μου φίλοι, άσχετα από τις προβλέψεις του κου Ζιακόπουλου, άσχετα από τον καιρό που μάλλον θα αντιπροσωπεύει κυριολεκτικά την Μεγάλη Εβδομάδα αλλά και την δική μας ψυχολογική κατάσταση, βγείτε και αλλάξτε λίγο τον αέρα σας.  Προσπαθήστε μέσα από τις Άγιες αυτές μέρες αλλά και από την ανεμελιά της Κυριακής της Λαμπρής να εφοδιάσετε τον εαυτό σας, με δύναμη ψυχής και κουράγιο για τις ανακοινώσεις, της μετά Πάσχα, που θα μας οδηγήσουν σε έναν μόνιμο Γολγοθά....
Η ζωή ποδήλατο......
Καλό κουράγιο........ έστω και με συννεφιασμένη Κυριακή....
         

The Friendship Song - "Friends are Quiet Angels"

marilena: Γλυφάδα και Rich!!!

marilena: Γλυφάδα και Rich!!!: "Μόνο rich δεν ήταν σήμερα η Γλυφάδα..... Συναντήθηκα σήμερα το μεσημεράκι στη Γλυφάδα, την άλλοτε κοσ..."

Γλυφάδα και Rich!!!



Μόνο rich δεν ήταν σήμερα η Γλυφάδα.....          

Συναντήθηκα σήμερα το μεσημεράκι στη Γλυφάδα, την άλλοτε κοσμοπολίτικη των νοτίων προαστίων, με δύο φίλες μου από τα πρώτα γυμνασιακά μου χρόνια.

Το ραντεβού μας ήταν μετά από 28 χρόνια, μια συνάντηση που έγινε στο cafe rich, ξέρετε εκεί που είναι όλα τα cafe της περιοχής συγκεντρωμένα.


Ήταν μια πολύ χαρούμενη συνάντηση, μετά από τόσο χρόνια, που και στις τρεις μας φάνηκε σαν χθες που ήμασταν στο σχολείο......

Πολλά γέλια και διηγήσεις μιας ολόκληρης ζωής μέσα σ΄ένα δίωρο.  Υπήρχε όμως ο κατάλληλος κώδικας επικοινωνίας που δεν είχε χαθεί παρόλα τα τόσα χρόνια!!!

Και οι δύο φίλες μου, η Δέσποινα και η Εριέττα, η Εριέττα και η Δέσποινα, ήταν όπως τότε.
Η εμφάνιση τους.......τόσο καλή όσο ποτέ!!!  Ακόμα καλύτερη και από τότε που ήμασταν στο σχολείο.

Και οι δυο τους, με τα παιδάκια τους, πολύ μεγαλύτερα από τον δικό μου Κωνσταντίνο.
Με παιδιά της παντρειάς....Πως έλεγε αυτή η διαφήμιση παλιά στη τηλεόραση........"με τρία παιδιά;"
Κάπως έτσι.
Προκομμένες και οι δύο!!!

Το πρωινό μας κύλισε τόσο γρήγορα, τόσο ευχάριστα που το μόνο που έμεινε ήταν να  προγραμματίσουμε  άμεσα μετά το Πάσχα την επανάληψη.

Μέσα στα τόσα ευχάριστα, να σας πω πως πριν συναντηθώ με τις συμμαθήτριές μου, περπάτησα τους κεντρικούς δρόμους της Γλυφάδας, τους οποίους είχα να επισκεφθώ πάνω από εννέα μήνες.

Δεν πίστευα τα μάτια μου.  Ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα με ξενοίκιαστα μαγαζιά.
Εκεί που άλλοτε ήταν όλο μαγαζιά με ρούχα, παπούτσια και όλα τα καλά του κόσμου, τώρα όλα ήταν άδεια, με τα τζάμια βρώμικα, σχεδόν σε εγκατάλειψη.
Στην αρχή τα μέτραγα, αλλά όπως είδα στη συνέχεια ήταν αμέτρητα.



Αισθάνθηκα σαν να βρισκόμουν σε πόλη του παλαιού Ανατολικού μπλοκ.  Κάπως έτσι ήταν το τοπίο στη Μπρατισλάβα, όταν είχα βρεθεί για κάποιες ώρες πριν από είκοσι χρόνια.

Κόσμος λιγοστός, κίνηση ελάχιστη, και μια πόλη φάντασμα.  Χειρότερη και από την γειτονιά μου που νόμιζα πως ήταν σε χάλι.

Μου σφίχτηκε το στομάχι.

Θυμάμαι τις ατελείωτες βόλτες στη Γλυφάδα τόσα χρόνια τώρα, ατέλειωτες περατζάδες σε όλη την εμπορική της ζώνη.

Τώρα ένα σκέτο χάλι.  Τόσο που αν μου το περιέγραφαν δεν θα το πίστευα αν δεν το έβλεπα.

Η κρίση δεν χαρίζεται σε κανένα αλλά ούτε και στα πιο in προάστια.

Θυμήθηκα την εικόνα της Γλυφάδας όταν υπήρχαν οι Αμερικάνοι από την βάση.  Τότε και αν γινόταν ο κακός χαμός.  Θυμάμαι τότε πως για αρκετά χρόνια οι γονείς μας δεν μας άφηναν να κετεβαίνουμε Γλυφάδα γιατί φοβόντουσαν τους μεθυσμένους Αμερικανούς.......

Από τότε που έφυγαν οι βάσεις, οι Αμερικάνοι εξαφανίστηκαν και σιγά-σιγά η Γλυφάδα έγινε ένα πολύ καλό προάστιο, με καλό κόσμο και εκπληκτική αγορά.  Ότι ήθελες υπήρχε εκεί.

Τα φοβερά καταστήματα, η μεγάλη ποικιλία με όλων των ειδών τα restaurants, οι καλύτερες αλυσίδες Αμερικάνικων παγωτών, το dunkin donuts,......δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ.  Ήταν το κέντρο όλων των νοτίων προαστίων, με την καλύτερη ζωή.....

Τώρα τι.....

Τώρα μια παρακμή που δεν έχει τελειωμό.  Σαν ένα μικρόβιο που προσβάλει όλες τις περιοχές της χώρας με σκοπό να μας γονατίσει, να μας εξοντώσει.

Πήρα το τραμ για να γυρίσω στο σπίτι μου.

Ήμουν τόσο βυθισμένη στις σκέψεις αυτές που δεν πρόσεξα καν ότι μπήκα σε δρομολόγιο για το ΣΕΦ.

Ευτυχώς με "ξύπνησε" μια κυρία που με ρώτησε αν αυτό "πάει Σύνταγμα".  Εκεί κατάλαβα πως είμαι σε λάθος τραμ καθώς είχα ήδη φτάσει στο Μοσχάτο και δεν το είχα πάρει χαμπάρι.....

Αχ....Βρε φιλενάδες ωραία περάσαμε που ειδωθήκαμε μετά από τέτοιο διάστημα......

Εσείς,  όπως ίσως και 'γω σε πολύ καλή εμφάνιση μετά από είκοσι οκτώ χρόνια, αλλά η χώρα μας, στην χειρότερη των τελευταίων τριάντα........



Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

marilena: Η εμπειρία πωλείται;

marilena: Η εμπειρία πωλείται;: " Όπως σας έχω ξαναπεί είμαι μεταξύ όλων αυτών που αναζητώ εργασία. Μέσα στον ατέλειωτο αριθμό ανθρώπων που ψάχνουν και δεν βρίσ..."

Η εμπειρία πωλείται;



 Όπως σας έχω ξαναπεί είμαι μεταξύ όλων αυτών που αναζητώ εργασία.  Μέσα στον ατέλειωτο αριθμό ανθρώπων που ψάχνουν και δεν βρίσκουν.


Η ηλικία μου είναι τέτοια, (μπορείτε να την δείτε ακριβώς δίπλα στο blog μου) που με εντάσσει αυτομάτως στους δύσκολους.....

Δύσκολους ανέργους, σε σχέση με την προσφορά εργασίας που υπάρχει για το δικό μας ηλικιακό group.

Αν και ποτέ δεν αισθάνομαι την ηλικία μου, και ίσως δεν την δείχνω κιόλας, οι εργοδότες σίγουρα την υπολογίζουν.

Δεν με έχουν δει να λειτουργώ σαν το ρομποτάκι όλη μέρα.....δεν ξέρουν ούτε τις αντοχές μου αλλά ούτε τις δυνατότητές μου.

Μια μέρα που το συζητούσα με έναν καθηγητή του υιού μου, ότι ψάχνω για δουλειά αλλά είναι δύσκολο λόγω ηλικίας, ο ίδιος μου είπε.....γιατί δεν τους στέλνετε μια φωτογραφία να σας δουν...."

Εγώ θα προσθέσω καλύτερα να στείλω ένα video..... Αυτό θα ΄ταν και το πιο δίκαιο για μένα, για να δουν τον Βέγγο Μαριλένα!!!

Πραγματικά δεν πάω να συναγωνισθώ με τους νέους υποψήφιους, άνεργους που ίσως μερικοί να' ναι και 20 χρόνια νεώτεροι.

Δεν παίζουμε όμως στην ίδια κατηγορία. αλλά ούτε και στο ίδιο στυλ.

Οι γνώσεις ενός ανθρώπου 20 χρόνια νεώτερου από εμένα, είναι πολύ περισσότερες όσον αφορά την τεχνολογία και τις σπουδές του, που είναι σίγουρα και πιο φρέσκες από τις δικές μου.

Μπαγιατέψαμε και λίγο εμείς....Δεν πάμε όμως να διαγωνιστούμε για την νεότητά μας, ούτε για το σφρίγος του σώματός μας.  Μαζί με τις γνώσεις μας, που μας επέτρεψαν να πορευτούμε με επιτυχία και να κάνουμε μια μικρή ή μεγάλη σταδιοδρομία σ' έναν τομέα, έχουμε και ένα άλλο όπλο που δεν αποκτάται χωρίς την ηλικία μας......

Την εμπειρία....                                    

Η εμπειρία είναι ένα κομμάτι αναπόσπαστο του εαυτού μας, που μας δίνει μια υπεροχή, και πολλές φορές είναι και πολύ σημαντική αν αξιοποιηθεί.

Με την εργασιακή εμπειρία, μπορείς να σταθείς κατά την γνώμη μου στις περισσότερες εργασίες και να αισθανθείς και άνετα από πολύ νωρίς.

Δεν καταλαβαίνω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, έχω φάει τη δουλειά με το κουτάλι, έχω στιφτεί πολλά χρόνια και έχω αντεπεξέλθει άνετα.

Όπως στα άλογα κούρσας, τα μικρά είναι μεν πολύτιμα, αλλά τα μαθαίνουν πρώτα να αγωνίζονται για αρκετό διάστημα.  Ο αναβάτης, δουλεύει μαζί τους και σιγά σιγά μετά από αρκετό χρόνο είναι σε θέση να τρέξει σε αγώνες....

Το έμπειρο άλογο, αν δεν έχει υποστεί τραυματισμό, τότε η αξία του είναι πολύ υψηλή, γιατί έχει το know how των αγώνων.  Έχει την εμπειρία που δεν αγοράζεται πακέτο με ένα νεαρό άλογο.

Είναι στο χέρι του αναβάτη να διακριθεί καβαλώντας ένα τέτοιο άλογο.  Αυτό είναι μαθημένο να τρέχει και ξέρει να το κάνει και πολύ καλά.............



Έτσι λοιπόν και εμείς, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, είμαστε σαν τα έμπειρα ακριβά άλογα.  Έχουμε μάθει να τρέχουμε σε κούρσες και να κερδίζουμε με την προσπάθειά μας.

Δίπλα μας μπορεί στην αφετηρία να υπάρχουν καμαρωτά άλογα, νεώτερα κατά πολύ από εμάς, με εμφάνιση πολύ καλύτερη από την δική μας, αλλά με την μισή και λιγότερη εμπειρία στο τερέν της κούρσας.......

Άξιοι και οι νέοι....δεν μπορώ να πω κάτι για τις τόσες γνώσεις τους και την ικανότητά τους και δεν είναι αυτός ο σκοπός μου σήμερα.  Επαινώ όλα τα νέα παιδιά με όλη τη συλλογή των πτυχίων που έχουν στην κατοχή τους και με τα τόσο εντυπωσιακά βιογραφικά τους.

Τους βγάζω το καπέλο και τους σέβομαι ιδιαίτερα.  Τους θαυμάζω κιόλας, που έχουν διαβάσει τόσο πολύ για να πιστοποιήσουν τις γνώσεις τους.  Την επιστήμη τους.

Δεν λειτουργεί όμως μόνο μ' αυτούς μια επιτυχημένη εργασία...

Στην τράπεζα που εργαζόμουν παλαιότερα.....όταν ήμουν και εγώ μεταξύ των νέων, η τακτική ήταν να υπάρχουν τα πολύ νέα ικανά παιδιά στις πραγματικά μάχιμες θέσεις, να βρίσκονται εκεί γιατί είχαν τα κότσια και τον ενθουσιασμό της ηλικίας να ρισκάρουν αλλά και να εντυπωσιάσουν, αλλά από πίσω υπήρχαν οι  γηραιότεροι για να κρατούν τα ηνία και να παίρνουν τις αποφάσεις βάση της πείρας που είχαν και που κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει.  Αν δεν υπήρχαν αυτοί, η κατάσταση θα μπορούσε να γίνει πολύ επικίνδυνη.

Εμένα και τους σαν και εμένα, δεν θα τους βάλεις στην παραγωγή να σου βγάλουν ποσότητα, όχι ότι δεν μπορούν, αλλά αν είσαι ξύπνιος και σ΄ενδιαφέρει να τους αξιοποιήσεις θα τους βάλεις σ' ένα  πόστο τέτοιο για να ξεζουμίσεις την εμπειρία τους και να την προσφέρουν στους νεώτερους σαν μονάκριβο δώρο, σιγά σιγά με τον καιρό......

Αν ήμουν επιχειρηματίας αυτό θα έκανα.....Δεν είμαι όμως.....

Βλέπω άνεργους κάθε μέρα της δικής μου ηλικίας μεταξύ των νέων και σκέφτομαι πόσο κουτό και άδικο είναι να βρίσκονται απολυμένοι στο peak της καριέρας τους, στο καλύτερο σημείο προσφοράς τους μετά από τόσα χρόνια.

Άδικο πραγματικά να τους αντιμετωπίζεις σαν τα γέρικα άλογα, που έχουν όλοι οι ιππικοί όμιλοι στη διάθεσή τους μόνο και μόνο για τους πολύ μικρούς σε ηλικία αναβάτες, σαν μια πρώτη τους γνωριμία με το άθλημα αυτό...........

Κάτι σαν ένα παλιό δείγμα στο τερέν της ζωής που προκαλεί απλά συμπάθεια.........






Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

marilena: Η αγάπη της μάνας.........έλεος!!!

marilena: Η αγάπη της μάνας.........έλεος!!!: "Στο ποτάμι ... Στην Αφρική... ..."

Η αγάπη της μάνας.........έλεος!!!


Στο ποτάμι ... 



             Στην Αφρική... 







                                                 
              Στην Ινδία...





           Στον ωκεανό...








                                                                             




    Στο πάρκινγκ του Lidl ...








'ΕΛΕΟΣ κυρία μου............






αυτό ήταν ένα email χθεσινό, σταλμένο από την πολύ καλή  μου φίλη Κατερίνα...

marilena: Γιατί δεν πρέπει να' μαι ο εαυτός μου;

marilena: Γιατί δεν πρέπει να' μαι ο εαυτός μου;: "Πολλές φορές βλέπω ανθρώπους ανάμεσά μας να λειτουργούν στις κοινωνικές συναναστροφές τους με κάποια ιδιάζουσα προβολή του εαυτού τους. &nbs..."

Γιατί δεν πρέπει να' μαι ο εαυτός μου;

Πολλές φορές βλέπω ανθρώπους ανάμεσά μας να λειτουργούν στις κοινωνικές συναναστροφές τους με κάποια ιδιάζουσα προβολή του εαυτού τους.  Δηλαδή είναι διαφορετικοί όταν βρίσκονται με τον εαυτό τους, και άλλοι όταν συναναστρέφονται κόσμο.  Δεν ξέρω αν είναι σκέτη ανασφάλεια ή στάση ζωής που τους θέλει να ανήκουν σε μια άρια φυλή, απρόσιτη.
Κρατούν μια πόζα,  μια ασπίδα προστασίας και δεν εξωτερικεύουν το πραγματικό εαυτό τους. Δεν καταθέτουν ούτε ένα κομματάκι του......

google photo

Εγώ ανήκω στο ακριβώς αντίθετο είδος.
Δεν μπορώ να προσποιηθώ, δεν μπορώ να συγκρατώ τις αντιδράσεις μου, είμαι αυθόρμητη και λέω αυτό που σκέφτομαι χωρίς να υπολογίζω τις συνέπειες.  Πολλές φορές αυτό μου έχει στοιχίσει στη ζωή αλλά εγώ μυαλό δεν βάζω.....Μου έχουν πει κατά το παρελθόν .."κράτα και κάτι για τον εαυτό σου"......
Προσπαθώ κάποιες φορές, αλλά δεν τα καταφέρνω, αυτό το αυθόρμητο με ξεπερνά....
Είναι μια αυτόματη κατάσταση, την οποία αδυνατώ να τυποποιήσω και να κατευθύνω, όπως ίσως καταφέρνουν κάποιοι άλλοι.

Ο αυθορμητισμός είναι και προσόν αλλά και μειονέκτημα.  Προσόν γιατί δεν βάζεις τον εαυτό σου να καταπιέζεται και να παίζει διαρκώς ένα θέατρο αλλά και μειονέκτημα γιατί σε κάνει ευάλωτο στις σχέσεις σου με τους άλλους.  Ειδικά με εκείνους που η αγαπημένη τους τροφή είναι να συναναστρέφονται με ανθρώπους  σαν και μένα.......

Δεν με ενδιαφέρει όμως και πολύ.  Δεν μπορώ να καταπιέζω εγώ τον εαυτό μου και το μυαλό μου και να φιλτράρω όλες μου τις αντιδράσεις και σκέψεις .......για να μην δίνω τροφή στους περίεργους.

Δεν ξέρω αν κάνω καλά, αλλά στη δική μου περίπτωση .......ισχύει το ..."ότι βλέπεις αυτό παίρνεις".
.
Δηλαδή αυτό που δείχνω αυτό είμαι......τελεία και παύλα.-

Δεν φορώ την πανοπλία που άλλοι φορούν και που τίποτα δεν τους ακουμπά......

Δεν υπάρχει πανοπλία για μένα για να χωρέσει μέσα ο αυθορμητισμός μου, το χιούμορ μου, και ο αυτοσαρκασμός μου.......

Επειδή δε, τις περισσότερες σκέψεις μου τις βλέπω και σε εικόνα, κάποιες φορές ίσως η συμπεριφορά μου να 'ναι και ανεξήγητη σε όσους δεν έχουν αυτή την δυνατότητα, αντίθετα βάση των αντιδράσεων των άλλων εύκολα ξεχωρίζω ποιοι είναι σαν και μένα....Μ' αυτούς συνήθως ταιριάζω αμέσως και επικοινωνώ με άπταιστα τρόπο.

Είναι και αυτοί της ίδιας σχολής, της ίδιας κατηγορίας.  Αυθόρμητοι, χωρίς στολή σφουγγαρά, σαν και εμένα δηλαδή.

Χαίρομαι να 'μαι με τέτοιους ανθρώπους του είδους μου.

Μ' αυτούς επικοινωνώ μόνο με τα μάτια και δεν χρειάζεται να αρθρώσω ούτε μια κουβέντα.  Είναι μια  από τις σπάνιες στιγμές που δεν μιλώ.....

Έχω βρεθεί πολλές φορές σε κοινωνικές εκδηλώσεις καθισμένη σε ροτόντα των10-12 ατόμων με αγνώστους.
Μοιραζόμαστε το ίδιο τραπέζι για μια βραδιά, καλεσμένοι όλοι σε μια εκδήλωση, γάμο, βάπτιση κλπ.

Έ λοιπόν,  δεν μπορώ να μην αρχίσω τις συστάσεις και το ξεσκόνισμα όλων των καλεσμένων του τραπεζιού.  Ψάχνω να βρω κοινά σημεία αναφοράς και να ξεκινήσω μια κουβέντα με όλους σαν να τους ξέρω χρόνια. Ξεκινώ από την "δημιουργία του κόσμου" και κάπου στη πορεία βρίσκω ένα κοινό σημείο προσέγγισης σχεδόν με όλους.  Κάτι, που με κάποιο τρόπο να μας συνδέει είτε άμεσα είτε μέσω κάποιων κοινών γνωστών ή κάποιο γεγονός....Από κάπου δηλαδή πιάνομαι, για να αρχίσουμε να μοιραζόμαστε σκέψεις, αντιδράσεις και συναισθήματα.  Είναι τόσο απλό και εύκολο για μένα, αφού έχουμε ένα κοινό σημείο αναφοράς, είμαστε όλοι καλεσμένοι από τους ίδιους ανθρώπους......Συνήθως από εκεί ξεκινώ.

Δεν ξέρω αν έχω το προσόν ή όχι, αλλά μιλώντας μαζί μου πολλοί ξεκουμπώνουν τα πάνω-πάνω κουμπιά της πανοπλίας τους και γίνονται λίγο πιο εύκαμπτοι.  Έστω για μια βραδιά.... Αν μέσα στην παρέα, υπάρχουν και κάποιοι της ίδιας λογικής με μένα...τότε η βραδιά εξελίσσεται περίφημα.
Φεύγουμε έχοντας περάσει αξέχαστα και πολλές φορές συνεχίζουμε και μετά να βλεπόμαστε.

Δεν μπορώ αυτούς που δεν θέλουν να τσαλακώσουν καθόλου την εικόνα τους. Γιατί μάλλον έτσι το βλέπουν.  Ότι τσαλακώνουν το prestige τους.  Δεν σου δίνουν ένα χέρι επικοινωνίας λες και πρόκειται να πέσουν από το βάθρο της εξαιρετικής τους καταγωγής. Δεν κουνάνε ούτε το μικρό τους δακτυλάκι για να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση...Ίσως να μην τους ενδιαφέρει, ή να μην τους ενδιαφέρω εγώ.  Δεν ξέρω τι φταίει....Σίγουρα μπαίνει και ο παράγοντας "χαρακτήρας", αλλά να 'ναι και αυτός τόσο απρόσιτος; Τέλος πάντων.....

Αυτοί χάνουν, όχι εγώ.

Λες και είναι μεμπτό, να είσαι απλός και καταδεκτικός με τους ανθρώπους.....

Άκαμπτοι, άβολοι με τον εαυτό τους, καθόλου κοινωνικοί, δυσκοίλιοι γενικά.....έτσι τους χαρακτηρίζω και από μια μεριά τους λυπάμαι κιόλας γιατί χάνουν πολλά από την χαρά της επικοινωνίας......

Αντίθετα εγώ.....

Δεν μπορώ να αλλάξω, αυτή είμαι και όσο και αν κάποιοι με θεωρούν, ίσως "από άλλο πλανήτη", δεν με ακουμπούν τα σχόλιά τους αυτά και συνεχίζω να ζω με τους υπόλοιπους  Αρειανούς σαν και μένα, χωρίς ενοχές για το ότι,...... "είμαι ο εαυτός μου"!!!

Αν ανήκετε στους Αρειανούς, χαίρομαι που κάποια στιγμή σε κάποια ροτόντα των 10-12 ατόμων μπορεί να συναντηθούμε και θα έχουμε σίγουρα πολλά να μοιραστούμε....

Για τους άλλους, σας εύχομαι να καταφέρετε να γίνετε λιγότερο καυστικοί, πιο απλοί και καταδεχτικοί για να βρούμε κάποιους κώδικες επικοινωνίας......

Αφεθείτε λίγο ελεύθεροι και χαλαρώστε με τον εαυτό σας......καλό θα σας κάνει!!!
google photo

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

marilena: Διαχείριση θλίψης........

marilena: Διαχείριση θλίψης........: "Δεν ξέρω πως αντιδρά ο κάθε άνθρωπος κάτω από συνθήκες προσωπικής θλίψης και πόνου..... Ο καθένας από εμάς είναι και μια διαφορετική περίπτ..."

Διαχείριση θλίψης........


Δεν ξέρω πως αντιδρά ο κάθε άνθρωπος κάτω από συνθήκες προσωπικής θλίψης και πόνου.....

Ο καθένας από εμάς είναι και μια διαφορετική περίπτωση.  

Εγώ για να σας πω την προσωπική μου εμπειρία, όταν βρέθηκα μπροστά σε μια πολύ θλιβερή στιγμή και κατάσταση στη ζωή μου, έτσι στα ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενα, έπεσα σ' έναν μαρασμό και σ' έναν απρόσμενο λήθαργο. Ήταν μια αυτόματη αντίδραση του οργανισμού μου, ανεξέλεγκτη. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο παρά να κοιμάμαι για να μην σκέφτομαι........

Τότε που μου είχε συμβεί αυτό, ήταν πριν από πολλά χρόνια και δεν είχα ευτυχώς άλλες υποχρεώσεις εκτός από την δουλειά μου.  Σηκωνόμουν λοιπόν το πρωί, πήγαινα στη δουλειά μου, λειτουργούσα εκεί μηχανικά χωρίς να σκέφτομαι πολύ, και έφευγα πάλι όπου κλειδωνόμουν σπίτι μέχρι την επομένη.

Δεν έτρωγα για κάποιες μέρες και απλά έπεφτα για ύπνο.  Δεν είχα όρεξη για τίποτα.  Δεν ήθελα να σκέφτομαι τίποτα και κανέναν.  Έπεφτα μέσα στα σκεπάσματά μου, κουκουλωνόμουν μέχρι πάνω και βυθιζόμουν σε έναν ύπνο ανεξήγητο.

Την επόμενη μέρα ξανά απ' την αρχή το ίδιο.  Αυτό κράτησε περίπου τρεις μήνες, άλλαξε η εποχή και χειμώνιασε μέχρι να συνέλθω σιγά σιγά. 

Ήταν μια περίοδος της ζωής μου, ενός προσωπικού πένθους, ευτυχώς όχι ανθρώπινης απώλειας, αλλά συναισθηματικής.  Μιας απώλειας που τότε για μένα στην ηλικία που βρισκόμουν ήταν καθοριστική και εξαιρετικά δύσκολη.  

Ακόμα θυμάμαι την αδιαφορία με την οποία όλα περνούσαν από μπροστά μου και δεν συμμετείχα σε τίποτα.  Είχα αποσυρθεί από την πραγματικότητα και για ένα διάστημα η ζωή για μένα είχε σταματήσει να προχωρά.  Βυθιζόμουν μέσα σε όνειρα, μακριά από την πραγματικότητα και εκεί έβρισκα ένα καταφύγιο, μακριά από όλα τα αδιάκριτα βλέμματα, μακριά από τις συμβουλές όλων να μην στενοχωριέμαι.  Εκεί ήταν το μόνο μέρος που έβρισκα την γαλήνη και τον εαυτό μου.

Πολλές φορές ξύπναγα μέσα στο άγριο βράδυ και για κάποια δευτερόλεπτα ήμουν σίγουρη πως τίποτα από αυτά δεν είχε συμβεί και πως όλα ήταν ένα ψέμα, ένας κακός εφιάλτης.  Πριν προλάβω να τελειώσω την σκέψη μου αυτή, η πικρή γεύση στο στόμα, η χολή που είχε γίνει ένα με τη γεύση μου με έφερναν πάλι στην πραγματικότητα και τις περισσότερες φορές έκλαιγα απαρηγόρητη μέχρι να ξανακοιμηθώ και να κρυφτώ μέσα στο καταφύγιό μου.

Αυτή η περίοδος της ζωής μου ήταν ένα βασανιστήριο ζωντανό, εσωτερικό και που ξεπέρασα σιγά σιγά παρόλο που τότε αν με ρώταγε κανείς πίστευα πως δεν με ενδιέφερε άλλο η ζωή και πως δεν είχα και το κουράγιο να συνεχίσω να ζω.

Όλα λοιπόν σιγά σιγά ξεπερνιούνται.......

Κάποιοι από εμάς  σε ανύποπτο χρόνο, και τις περισσότερες φορές ανυποψίαστα,  μπορεί να βρεθούμε μπροστά σε ανάλογες θλιβερές καταστάσεις και στιγμές, Εκεί όλοι έχουν το δικαίωμα της προσωπικής τους θλίψης και πένθους, όσο αυτό κρατήσει για τον καθένα.  

Θέλω να σας πω πως αφού εγώ τότε ξεπέρασα αυτή την τόσο δύσκολη στιγμή μου, αφού κατάφερα να νικήσω και να απεγκλωβίσω τον εαυτό μου από ενοχές και αμφισβητήσεις όλων των ειδών, αφού κατάφερα να βρω πάλι το ενδιαφέρον για την ζωή, τότε έτσι και εσείς, όσοι ίσως βρεθείτε σε μια τέτοια κατάσταση θα καταφέρετε να βγείτε νικητές  και πιο δυνατοί από ποτέ.

Τα σημάδια αυτά βέβαια θα τα κουβαλάει η ψυχή μας και δεν θα  φύγουν ποτέ.  Το μόνο σίγουρο είναι πως μέσα από αυτά αποκτούμε δύναμη και ωριμότητα.  Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι χαίρομαι που έχω αποκτήσει τέτοια σημάδια ψυχής γιατί θεωρώ πως κάθε ένα από αυτά με έχει κάνει και πιο καχύποπτη με τους ανθρώπους και με την ίδια τη ζωή....

Επειδή όμως ο χρόνος πίσω δεν γυρνά, και ότι έχει γράψει δεν ξεγράφει, πορεύτηκα στη ζωή με όσο πιο θετική ενέργεια μπορούσα και πάντα ευχόμουν και σκεφτόμουν ότι μου χρωστά κάτι το μέλλον για όλες τις στιγμές που με πίκραναν τόσο στο παρελθόν........

Έχοντας σήμερα αποκτήσει ένα παιδί, τώρα πια που είμαι στο μέλλον, δεν ζητώ τίποτα άλλο, και μένω μόνο σ' αυτό, γεμάτη ευγνωμοσύνη για την ζωή μου.......

Toni Braxton - Un-Break My Heart

Διαχείριση θλίψης.......



Δεν ξέρω πως αντιδρά ο κάθε άνθρωπος κάτω από συνθήκες προσωπικής θλίψης και πόνου.....

Ο καθένας από εμάς είναι και μια διαφορετική περίπτωση.  

Εγώ για να σας πω την προσωπική μου εμπειρία, όταν βρέθηκα μπροστά σε μια πολύ θλιβερή στιγμή και κατάσταση στη ζωή μου, έτσι στα ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενα, έπεσα σ' έναν μαρασμό και σ' έναν απρόσμενο λήθαργο. Ήταν μια αυτόματη αντίδραση του οργανισμού μου, ανεξέλεγκτη. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο παρά να κοιμάμαι για να μην σκέφτομαι........

Τότε που μου είχε συμβεί αυτό, ήταν πριν από πολλά χρόνια και δεν είχα ευτυχώς άλλες υποχρεώσεις εκτός από την δουλειά μου.  Σηκωνόμουν λοιπόν το πρωί, πήγαινα στη δουλειά μου, λειτουργούσα εκεί μηχανικά χωρίς να σκέφτομαι πολύ, και έφευγα πάλι όπου κλειδωνόμουν σπίτι μέχρι την επομένη.

Δεν έτρωγα για κάποιες μέρες και απλά έπεφτα για ύπνο.  Δεν είχα όρεξη για τίποτα.  Δεν ήθελα να σκέφτομαι τίποτα και κανέναν.  Έπεφτα μέσα στα σκεπάσματά μου, κουκουλωνόμουν μέχρι πάνω και βυθιζόμουν σε έναν ύπνο ανεξήγητο.

Την επόμενη μέρα ξανά απ' την αρχή το ίδιο.  Αυτό κράτησε περίπου τρεις μήνες, άλλαξε η εποχή και χειμώνιασε μέχρι να συνέλθω σιγά σιγά. 

Ήταν μια περίοδος της ζωής μου, ενός προσωπικού πένθους, ευτυχώς όχι ανθρώπινης απώλειας, αλλά συναισθηματικής.  Μιας απώλειας που τότε για μένα στην ηλικία που βρισκόμουν ήταν καθοριστική και εξαιρετικά δύσκολη.  

Ακόμα θυμάμαι την αδιαφορία με την οποία όλα περνούσαν από μπροστά μου και δεν συμμετείχα σε τίποτα.  Είχα αποσυρθεί από την πραγματικότητα και για ένα διάστημα η ζωή για μένα είχε σταματήσει να προχωρά.  Βυθιζόμουν μέσα σε όνειρα, μακριά από την πραγματικότητα και εκεί έβρισκα ένα καταφύγιο, μακριά από όλα τα αδιάκριτα βλέμματα, μακριά από τις συμβουλές όλων να μην στενοχωριέμαι.  Εκεί ήταν το μόνο μέρος που έβρισκα την γαλήνη και τον εαυτό μου.

Πολλές φορές ξύπναγα μέσα στο άγριο βράδυ και για κάποια δευτερόλεπτα ήμουν σίγουρη πως τίποτα από αυτά δεν είχε συμβεί και πως όλα ήταν ένα ψέμα, ένας κακός εφιάλτης.  Πριν προλάβω να τελειώσω την σκέψη μου αυτή, η πικρή γεύση στο στόμα, η χολή που είχε γίνει ένα με τη γεύση μου με έφερναν πάλι στην πραγματικότητα και τις περισσότερες φορές έκλαιγα απαρηγόρητη μέχρι να ξανακοιμηθώ και να κρυφτώ μέσα στο καταφύγιό μου.

Αυτή η περίοδος της ζωής μου ήταν ένα βασανιστήριο ζωντανό, εσωτερικό και που ξεπέρασα σιγά σιγά παρόλο που τότε αν με ρώταγε κανείς πίστευα πως δεν με ενδιέφερε άλλο η ζωή και πως δεν είχα και το κουράγιο να συνεχίσω να ζω.

Όλα λοιπόν σιγά σιγά ξεπερνιούνται.......

Κάποιοι από εμάς  σε ανύποπτο χρόνο, και τις περισσότερες φορές ανυποψίαστα,  μπορεί να βρεθούμε μπροστά σε ανάλογες θλιβερές καταστάσεις και στιγμές, Εκεί όλοι έχουν το δικαίωμα της προσωπικής τους θλίψης και πένθους, όσο αυτό κρατήσει για τον καθένα.  

Θέλω να σας πω πως αφού εγώ τότε ξεπέρασα αυτή την τόσο δύσκολη στιγμή μου, αφού κατάφερα να νικήσω και να απεγκλωβίσω τον εαυτό μου από ενοχές και αμφισβητήσεις όλων των ειδών, αφού κατάφερα να βρω πάλι το ενδιαφέρον για την ζωή, τότε έτσι και εσείς, όσοι ίσως βρεθείτε σε μια τέτοια κατάσταση θα καταφέρετε να βγείτε νικητές  και πιο δυνατοί από ποτέ.

Τα σημάδια αυτά βέβαια θα τα κουβαλάει η ψυχή μας και δεν θα  φύγουν ποτέ.  Το μόνο σίγουρο είναι πως μέσα από αυτά αποκτούμε δύναμη και ωριμότητα.  Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι χαίρομαι που έχω αποκτήσει τέτοια σημάδια ψυχής γιατί θεωρώ πως κάθε ένα από αυτά με έχει κάνει και πιο καχύποπτη με τους ανθρώπους και με την ίδια τη ζωή....

Επειδή όμως ο χρόνος πίσω δεν γυρνά, και ότι έχει γράψει δεν ξεγράφει, πορεύτηκα στη ζωή με όσο πιο θετική ενέργεια μπορούσα και πάντα ευχόμουν και σκεφτόμουν ότι μου χρωστά κάτι το μέλλον για όλες τις στιγμές που με πίκραναν τόσο στο παρελθόν........

Έχοντας σήμερα αποκτήσει ένα παιδί, τώρα πια που είμαι στο μέλλον, δεν ζητώ τίποτα άλλο, και μένω μόνο σ' αυτό, γεμάτη ευγνωμοσύνη για την ζωή μου.......

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

"Love and Marriage" - "Indiscreet" (1958) music vid

marilena: marilena: Αγάπη είναι.......

marilena: marilena: Αγάπη είναι.......: "marilena: Αγάπη είναι.......: 'Ακούω πολλές φορές τα παράπονα φιλενάδων μου για τους συζύγους τους και γελώ.. Όταν βρίσκεσαι μέσα σ΄ ένα γά..."

marilena: Αγάπη είναι.......

marilena: Αγάπη είναι.......: "Ακούω πολλές φορές τα παράπονα φιλενάδων μου για τους συζύγους τους και γελώ.. Όταν βρίσκεσαι μέσα σ΄ ένα γάμο πολλές φορές ξεχνάς πως ..."

marilena: Αγάπη είναι.......

marilena: Αγάπη είναι.......: "Ακούω πολλές φορές τα παράπονα φιλενάδων μου για τους συζύγους τους και γελώ.. Όταν βρίσκεσαι μέσα σ΄ ένα γάμο πολλές φορές ξεχνάς πως ..."

Αγάπη είναι.......





Ακούω πολλές φορές τα παράπονα φιλενάδων μου για τους συζύγους τους και γελώ..

Όταν βρίσκεσαι μέσα σ΄ ένα γάμο πολλές φορές ξεχνάς πως μπορεί να΄ ναι έξω από έναν γάμο....

Αν λοιπόν καλές μου φίλες ή αναγνώστριες έχετε έναν καλό σύζυγο, που σας αγαπά, σας σέβεται και σας τιμά, θα σας συμβούλευα να μην ασχολείστε με χαζά πράγματα αλλά με την ουσία αυτού του γάμου.

Διάβασα προχθές στο face, κάποια σύζυγο και παραπονιόταν για το ροχαλητό του άντρα της.  Δεν μπορούσα να μην το σχολιάσω και της είπα.....καλύτερα ροχαλητό παρά κανένα ροχαλητό......

Δεν το σχολίασε, το άφησε να περάσει. Ίσως και να κατάλαβε, ίσως και όχι.

Αγαπητές μου φίλες, αξιολογήστε τους καλούς σας συζύγους, αξιολογήστε την συντροφικότητα που σας προσφέρουν, την φροντίδα προς τα παιδάκια σας, την παρουσία τους μέσα στο σπίτι, και μην τονίζετε τις μικρές άνευ σημασίας λεπτομέρειες που μπορεί να σας δίνουν στα νεύρα, αλλά που είναι και τόσο ασήμαντες.....

Όταν είσαι έξω απ΄το χορό πολλά τραγούδια ξέρεις....Σοφή κι αυτή η παροιμία.

Όταν ζήσεις έξω από έναν γάμο, τότε πολλές φορές αναπολείς στιγμές όταν ήσουν μέσα στο γάμο.

Και δεν αναφέρομαι σε ζευγάρια που χώρισαν για σοβαρούς λόγους και που πραγματικά τα χνώτα τους δεν ταίριαξαν, δεν αναφέρομαι σε ανδρόγυνα που έχασαν τον σεβασμό τους, αλλά μιλώ για κάποιες φίλες που δεν εκτιμούν επαρκώς τις ζωές που έχουν δίπλα στον σύζυγό τους και που πολλές φορές παρασύρονται σε σκηνές για το τίποτα.  Σ' αυτά τα ζευγάρια που αγαπιούνται και έχουν σεβασμό ο ένας για τον άλλο....

Βέβαια εγώ κρίνω απ΄έξω.  Δεν μπορώ να ξέρω όλο το παρασκήνιο των φιλικών μου ζευγαριών, αλλά τις περισσότερες φορές απ΄αυτά που ακούω, δίνω άδικο σε πολλές από τις ιστορίες, στις φιλενάδες μου.

Δεν γίνεται να είναι όλα παραμυθένια, πολύ σπάνια το βρίσκεις αυτό.  Όταν δυο άνθρωποι ζουν μαζί τόσα χρόνια σίγουρα θα δημιουργηθούν και προστριβές. Αλλά όταν υπάρχει σεβασμός  του ενός προς τον άλλον, τότε αξίζει να ρίχνεις και νερό στο κρασί σου και να αφήνεις πίσω τα μικρά και ανεπαίσθητα που δεν έχουν και πολύ σημασία.

Η μοναξιά μπορεί από την άλλη μεριά να είναι και βάλσαμο για μια γυναίκα που δεν είχε ένα καλό γάμο.  Απλά πολλές φορές μπορεί να είναι και πολύ βαριά να την ζεις για πολύ καιρό...

Μέσα στις στιγμές που όλοι μας ζούμε, τις καλές και τις κακές, δεν είναι και το καλύτερο να τραβάς το κουπί μόνη....."bear that in mind, που λένε και οι φίλοι μου οι Αμερικάνοι.....

Γι αυτό σας λέω φίλες, το ροχαλητό, η αναβλητικότητα σε απλά πράγματα, η έλλειψη τάξης με τα ρούχα του, το καπάκι της τουαλέτας, η αθλητική Κυριακή, και όλα αυτά τα μικρά παράπονα πρέπει να τα διασκεδάζετε....

Αν σας πω ότι μπορεί και να σας λείψουν αν δεν τα έχετε στη ζωή σας.....τι θα πείτε!!!
Και όμως έτσι είναι και πιστέψτε με.....

Καλά μυαλά, λοιπόν φιλενάδες μου, μην τραβάτε το σχοινί και απολαύστε την κάθε πολύτιμη στιγμή του έγγαμου βίου σας.....


                                                                  

marilena: Άσπρα δόντια ξέξασπρα κι' απ' τον ήλιο ξεξασπρότερ...

marilena: Άσπρα δόντια ξέξασπρα κι' απ' τον ήλιο ξεξασπρότερ...: "Κάτι πιο ελαφρύ σήμερα, ένα σχόλιο απλής παρατήρησης...... Ίσως όπως και 'γω, έτσι και σεις, έχετε διαπιστώσει την νέα φυλή που έχει δημιου..."

Άσπρα δόντια ξέξασπρα κι' απ' τον ήλιο ξεξασπρότερα......

Κάτι πιο ελαφρύ σήμερα, ένα σχόλιο απλής παρατήρησης......

Ίσως όπως και 'γω, έτσι και σεις, έχετε διαπιστώσει την νέα φυλή που έχει δημιουργηθεί στους ανθρώπους των media.....

Είναι η νέα φυλή με τα "ξέξασπρα δόντια".....Με το ξέξασπρο εκτυφλωτικό χαμόγελο που χρειάζεσαι γυαλιά ηλίου για να το κοιτάξεις......

Εντάξει βρε παιδιά, είπαμε να έχετε λευκά και υγιή δοντάκια, αλλά μερικοί από εσάς το' χετε παρακάνει!!!

Τα δόντια σας είναι τόσο λευκά που φαίνονται έως άσχημα.  Από ωραία γίνονται αποκρουστικά όταν ξεχωρίζουν τόσο πολύ.

Μερικοί από σας, δεν έχετε και το καλύτερο χαμόγελο, και έτσι τονισμένο που είναι τώρα, σας αγριεύει ακόμα περισσότερο.

Πάντως όποιον και να δεις,  σε όποιο είδος και αν ανήκει, παρουσιαστής, δημοσιογράφος, τραγουδιστής, ηθοποιός....όλοι έχουν την ίδια απόχρωση της υγείας στα δόντια τους.

Μερικοί, έχουν βάλει και πορσελάνες και έχουν κάνει γλυπτική στο στόμα. Δεν αρκέστηκαν στη λεύκανση και έχουν αποκτήσει την απόλυτη συμμετρία στο στόμα τους.  Έργα τέχνης από πορσελάνη.

Θυμάμαι πριν από χρόνια την τεχνική αυτή την είχε λανσάρει στην Ελλάδα, μια ξανθιά καλλονή οδοντίατρος από το Beverly Hills.... Μου διαφεύγει το όνομά της....ίσως εσείς να το θυμάστε.....

Τέλος πάντων...

Να σας πω την αλήθεια και 'γω κάποια στιγμή πριν από 2-3 χρόνια είχα κάνει μια λεύκανση, χωρίς βέβαια να βγαίνω στο γυαλί, έτσι απλά επειδή από τους καφέδες και το τσιγάρο τα δόντια μου είχαν χάσει το φυσιολογικό λευκό τους χρώμα.
 Έκανα λοιπόν μια θεραπεία με μασελάκια το βράδυ σπίτι μου, θεραπεία που μου συνέστησε η οδοντίατρος μου, και μέσα σε δύο εβδομάδες τα δόντια μου είχαν επανέλθει στο φυσιολογικό τους χρώμα.

Δεν είχαν βέβαια καμιά σχέση με το tido-κάθαρο χρώμα αυτό που βλέπετε στην τηλεόραση από τους παρουσιαστές.  Ήταν απλώς ήπια λευκά. Δεν χρειαζόσουν γυαλιά ηλίου για να με δεις να χαμογελώ...

Δεν είμαι εναντίον των μεθόδων αυτών ομορφιάς, πιστεύω πως αν κάποιος μπορεί, και αν αισθάνεται καλύτερα με τον εαυτό του, βελτιώνοντας την εικόνα του, να το κάνει.

Με ρέγουλο όμως, πρέπει να μπορεί διακρίνει το ωραίο από το τραβηγμένα ακαλαίσθητο και υπερβολικό.  Και αν ο ίδιος δεν καταλαβαίνει από αυτά, ή παρασύρεται και δεν έχει φρένο, ας τον διευκολύνουν οι ειδικοί και ας τον συμβουλεύσουν που να σταματήσει.....

Η υπερβολή μπορεί να φέρει το ακριβώς αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα......





Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

marilena: 100.000.000 ευρώ χρέος....στις πλάτες τις δικές μα...

marilena: 100.000.000 ευρώ χρέος....στις πλάτες τις δικές μα...: "Σήμερα καθώς 'σέρφαρα' στο διαδίκτυο, για να χρησιμοποιήσω και μια προσφιλή έκφραση, διάβασα την ανάρτηση του e-magazino.gr, που αναφερ..."

100.000.000 ευρώ χρέος....στις πλάτες τις δικές μας......

Σήμερα καθώς "σέρφαρα" στο διαδίκτυο, για να χρησιμοποιήσω και μια προσφιλή έκφραση, διάβασα την ανάρτηση του e-magazino.gr, που αναφερόταν σε κατάσχεση του σπιτιού κάποιου ταλαίπωρου συμπολίτη μας από την περιοχή του Γκύζη και οποίος αδυνατεί να πληρώσει ένα χρέος του ευρώ 5000.

Μιλάμε για ένα χρέος μικρό, συγκρινόμενο με όλα αυτά που ακούμε δεξιά και αριστερά σε άλλες κοινωνικές ομάδες και σε κάποιους "έντιμους" νεοέλληνες, που έχουν φεσώσει για τα καλά την πατρίδα "εις το διηνεκές".......

Μιλάμε για έναν ταλαίπωρα πολίτη, που εξ αιτίας ενός τροχαίου, δεν κατάφερε να εργασθεί διότι καθηλώθηκε  στο κρεβάτι.  Ένα χρέος των 5000 ευρώ είναι ικανό να σε ανασκολοπίσει αν δεν ανήκεις στην αλητεία του jet set της Ελλάδας, και να σε οδηγήσει σε αφανισμό.

Κατάσχεση του σπιτιού του, δηλαδή των 23 τετραγωνικών μέτρων ισογείου, που είχε καταφέρει να ονομάσει σπίτι ο χριστιανός, και να τον αφήσουν στο δρόμο.......

Την ίδια στιγμή χαρίζουν στο ΜΈΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΉΣ, που ιδιαιτέρως θαυμάζω και επαινώ κατά τα άλλα, καθώς είναι μια κληρονομιά για τον τόπο, που όμως με την μέχρι τώρα πορεία του, δεν δικαιολογεί αυτή την αδυναμία αποπληρωμής του δανείου που είχε λάβει προ ετών....



Το "χάρισμα" αυτό που προσφέρετε έτσι αυθαίρετα, θα μπορούσε να είναι ο μισθός 4.000 ανέργων Ελλήνων πολιτών με μισθό 700 ευρώ και για 3 έτη........


Ξανασκεφτείτε το.........4.000 ΑΝΕΡΓΟΙ,  ΓΙΑ 3 ΧΡΟΝΙΑ, ΜΕ ΜΙΣΘΟ 700 ΕΥΡΩ.......


θα στοίχιζαν 100.800.000 ευρώ, δηλαδή σχεδόν το ποσό αυτό που  εσείς χαρίζετε.........
Αντί λοιπόν να το διαθέσετε εκεί, με τις ευλογίες όλων μας, το χαρίζετε στο Μέγαρο Μουσικής.

Όταν το σκεφτείς σε  τέτοια βάση, σου 'ρχετε τρέλα.
Για όνομα του Θεού.......................

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι με τα έσοδα αυτού του Κολοσσού, που τα εισιτήρια του εξαντλούνται στις περισσότερες παραστάσεις δεν είναι σε θέση να αποπληρώσει το χρέος του ή έστω να αναδιαπραγματευθεί το χρέος του και να ζητήσει επιμήκυνση αποπληρωμής του.

Επιμήκυνση, που τόσο συνηθίσαμε το τελευταίο διάστημα να συζητούμε όλοι μας, δεν μπορεί να μην του δοθεί από την τράπεζα στην οποία οφείλει τα χρήματα αυτά.

Ακόμα και αν δεν μπορεί με κανένα τρόπο να εξασφαλίσει μια άλλη λύση ας απευθυνθεί στους ευεργέτες του και στο κύκλο των ανθρώπων που το τιμούν και το στηρίζουν.

Ας το στηρίξουν τώρα οι "πλούσιοι φίλοι του".  Όχι όμως ο λαός που ψυχορραγεί.

Οι πλάτες των απλών φίλων της μουσικής δεν αντέχουν.
Οι πλάτες του ταλαίπωρου πολίτη από του Γκύζη που του έκαναν έξωση και βρέθηκε στο δρόμο, να σηκώσουν το Μέγαρο Μουσικής επάνω τους;  Έχετε και θράσος......

Είναι και ντροπή και αίσχος δηλαδή.

Δεν θέλω κύριοι να πληρώσω άλλα σπασμένα.  Να βρείτε άλλα κορόιδα για να μην με χαρακτηρίσω αλλιώς....

Δεν έχω όρεξη να βοηθήσω κανέναν άλλον εκτός του εαυτού μου αυτή τη στιγμή και όσων βρίσκονται στην ίδια δεινή θέση με μένα,  Το κόσμο όλο της μεσαίας τάξης, που σε λίγο δεν θα υπάρχει πια τέτοια, αλλά και τους άλλους που βρίσκονται σε δυσχερέστερη  θέση από μένα... Σ' αυτούς να δώσω το χέρι  μου αν μπορώ και να τους συμπονέσω βαθύτατα   Αλλά για όλους τους άλλους αδιαφορώ.

Αδιαφορώ αν η κακοδιαχείριση σας έφτασε εκεί, αδιαφορώ αν οι κακές παρέες σας παρέσυραν στον όλεθρο, αδιαφορώ αν επιζήσετε ή αν χάσετε τις περιουσίες σας και μείνετε και σεις στο δρόμο μαζί με όλους τους άλλους.

Για πολλούς από εσάς, τους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης,  το εύχομαι κιόλας!!!!

Μόνο για τους άλλους αισθάνομαι αλληλεγγύη και μόνο γι αυτούς με ενδιαφέρει.

Αυτοί που δεν είχαν ούτε τα λεφτά του μισού εισιτήριου για να παρακολουθήσουν την καμεράτα στο Μέγαρο Μουσικής.  Αυτούς τώρα πάτε να κοροϊδέψετε και να τους φορέσετε αυτό το κουστούμι ή να πω καλύτερα το σμόκιν των 100.000.000 ευρώ......



Ντροπή και αίσχος σας...........................




Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

marilena: Ψευδοπροφήτες σήμερα........προφήτες μόνο τότε.......

marilena: Ψευδοπροφήτες σήμερα........προφήτες μόνο τότε.......: "Στη σύγχρονη εποχή που ζούμε, ακούμε πολύ συχνά-πυκνά να χρησιμοποιείται η λέξη 'προφήτης' σχεδόν καθημερινά σε συνεντεύξεις μέσα από τα med..."

Ψευδοπροφήτες σήμερα........προφήτες μόνο τότε........

Στη σύγχρονη εποχή που ζούμε, ακούμε πολύ συχνά-πυκνά να χρησιμοποιείται η λέξη "προφήτης" σχεδόν καθημερινά σε συνεντεύξεις μέσα από τα media είτε αυτά είναι τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες...

Όταν κάποιος  λέει την έκφραση, "δεν είμαι προφήτης αλλά..." εννοεί πως δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον.

Για τους πιο πολλούς από εμάς προφήτης είναι ένας άνθρωπος που "διαβάζει το μέλλον και προλέγει τι θα συμβεί".

Αυτή η απόδοση της λέξης "προφήτης", περιγράφεται τελείως διαφορετικά στην Αγία Γραφή.

Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε τι είναι οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης.

Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να διαβάσετε με προσοχή τις ερμηνείες αυτές και να βάλετε στο νου σας όλα όσα ακολουθούν.......

Οι προφήτες λοιπόν ήταν άνθρωποι απλοί καθημερινοί,  που ο Θεός καλούσε, και που τους έδινε βαθιά γνώση του θελήματός του, και τους όριζε μια μεγάλη αποστολή, να κάνουν γνωστό το θέλημά του στους ανθρώπους.

Μεσολαβούσαν δηλαδή ανάμεσα στον Αληθινό Θεό και τους ανθρώπους.  Στην αρχή, οι περισσότεροι δίσταζαν καθώς το έργο αυτό που τους καλούσε να επιτελέσουν ήταν δύσκολο, αλλά στο τέλος όλοι εμπιστεύονταν απόλυτα το Θεό και ξεπερνούσαν τους φόβους τους.

Πάντοτε το κήρυγμά τους άρχιζε με τα λόγια...."Τάδε λέγει Κύριος....".

Οι προφήτες με τη φώτιση που τους έδινε ο Θεός μπορούσαν να βλέπουν σε βάθος τα πράγματα και  να συνειδητοποιούν τι πραγματικά συνέβαινε στην εποχή τους.  Αντιλαμβάνονταν τα σημάδια του ηθικού ξεπεσμού και της διαφθοράς ακόμα και αν οι συνθήκες της εποχής φαίνονταν ιδανικές.........

Αναγνώριζαν τι δεν πήγαινε καλά και ποιοι κίνδυνοι παραμόνευαν τους Ισραηλίτες.  Επιπλέον συναισθάνονταν τις καταστροφικές συνέπειες που θα ακολουθούσαν για την ζωή του κράτους και των
ανθρώπων.

Όλα αυτά τα αποκάλυπταν με τα κηρύγματά τους, χωρίς δισταγμούς και μισόλογα, προσπαθώντας να ανοίξουν τα μάτια των συμπατριωτών τους.  Προειδοποιούσαν  συχνά με σκληρά λόγια τους πάντες χωρίς καμιά διάκριση: τους βασιλείς, τους ιερείς, το λαό.

Το αποτέλεσμα ήταν να γίνονται δυσάρεστοι και απειλητικοί.

Γνώρισαν πολλές δοκιμασίες, περιφρονήθηκαν περιπαίχτηκαν,καταδιώχθηκαν.  Κάποιοι μάλιστα θανατώθηκαν.


Οι ψευδοπροφήτες, εμφανίστηκαν την εποχή δράσης των προφητών.  Κάποιοι άνθρωποι δηλαδή χωρίς να έχουν τη φώτιση του Θεού καμώνονταν πως προφήτευαν.  Στην πραγματικότητα εξυπηρετούσαν τα σχέδια και τις σκοπιμότητες των ισχυρών.  Με ψεύτικες προφητείες καθησύχαζαν το λαό και τον παραπλανούσαν λέγοντας ότι όλα πηγαίνουν καλά!  Έτσι οι άρχοντες μπορούσαν να συνεχίζουν ήσυχοι τις ανομίες τους.  Οι ψευδοπροφήτες είχαν την προφητεία ως επάγγελμα και ζούσαν πλουσιοπάροχα δίπλα στους βασιλείς.

Γι' αυτούς ο Θεός λέει με το στόμα του προφήτη Ιερεμία: "Μην ακούτε τα λόγια των προφητών που σας γεμίζουν με ψεύτικες ελπίδες..."



Αυτή η ερμηνεία του "προφήτη" που σας περιέγραψα πιο πάνω είναι από το βιβλίο θρησκευτικών της  Α΄ γυμνασίου που φέτος διδάχθηκε ο γιος μου. 




Διαβάζοντας και 'γω το μάθημα θρησκευτικών της ημέρας, βρήκα όλες τις πληροφορίες αυτές ιδιαίτερα σημαντικές να τις θυμηθώ και να τις μοιραστώ μαζί σας.

Όπως και 'γω, έτσι και 'σεις να βγάλετε τα συμπεράσματά σας για το πόσο δυστυχώς κοντά στην σημερινή πραγματικότητα είναι............