Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Εικόνες σκληρές, αληθινές Ελληνικές που σε ματώνουν..


Δεν χρειάζεται να διαβάσεις, ν' ακούσεις Ειδήσεις...
Αν έπεφτες στα ξαφνικά, ως δια μαγείας στην Ελλάδα, προερχόμενος από άλλον πλανήτη, μη γνωρίζοντας τίποτα για την Οικονομική κρίση στην χώρα αυτή, θα διαπίστωνες πολύ εύκολα πως κάτι δεν πάει καλά.
 Μια μονοήμερη περιήγηση στην Πρωτεύουσα, με τα μέσα μαζικής μεταφοράς αλλά και με τα πόδια, θα σου έδινε την αληθινή και σκληρή εικόνα της κατάντιας της.
 Τραμ.
Κάθομαι σε θέση και παρατηρώ τον κόσμο που ανεβοκατεβαίνει.. Έξω πολύ κρύο.  Είναι μια από τις μέρες εκείνες γύρω στο μέσον Ιανουαρίου που ακόμα και η πλατεία Συντάγματος, είχε το πρωί πάγο.
Οι επιβάτες που ανεβοκατέβαιναν ντυμένοι με ό,τι πιο βαρύ είχε ο καθένας τους..
Και δίνω ιδιαίτερη έμφαση στο «ό,τι πιο βαρύ είχε ο καθένας». Έβλεπες λοιπόν, πως οι επιβάτες δεν είχαν να φορέσουν κάτι βαρύ. Νέα παιδιά αλλά και αρκετοί μεσήλικες με ελαφριά μπουφάν, σχεδόν ανοιξιάτικα.  Μια ηλικιωμένη κυρία απέναντί μου, ξεκάλτσωτη... Με ένα κασκόλ μαύρο τυλιγμένη πάνω από μια ζακέτα, αλλά ξεκάλτσωτη.
Ανατρίχιασα.Σαν να μου 'ριχναν κρύο νερό στην πλάτη..Δίπλα στα ξυλιασμένα πόδια της, μια μικρή σακούλα μπλε. Σαν αυτές που χρησιμοποιούν στην Λαϊκή Αγορά, δεμένη κόμπος....Πολύ λίγοι ήταν αυτοί που φορούσαν γάντια και σκουφιά, ελάχιστοι ήταν εκείνοι οι προνομιούχοι που είχαν το σωστό μπουφάν ή παλτό. Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που χαιρόντουσαν τον Χειμωνιάτικο καιρό, προστατευμένοι από ωραία και ζεστά ρούχα..
Ένα αγοράκι καθισμένο κι αυτό απέναντί μου, δίπλα στην μητέρα του.  Λεπτό μπουφάν χακί, με παντελόνι φόρμας μαύρο, ποδοσφαιρικά παπούτσια, και κόκκινα μάγουλα. Σκασμένα χείλη, και κατακόκκινα χέρια, έπαιζε με το φερμουάρ του μπουφάν του.  Η μητέρα του δίπλα, παρατηρούσε τον κόσμο κι αυτή σαν κι εμένα.  Εκείνη όμως παρατηρούσε εκείνους που φορούσαν τα ζεστά ρούχα για το κρύο...Μπορούσα να διαβάσω την σκέψη της..
 Λεωφορείο.
Στέκομαι όρθια, ημέρα απεργίας.  Κόσμος στοιβαγμένος, ο ένας πάνω στο άλλον. Όλοι αμίλητοι, σκυφτοί, σκυθρωποί.  Όλο και ανεβαίνουν κι άλλοι.  Ο ένας πάνω στον άλλον.  Θα σκάσω..  Δεν ακούς ούτε μια λέξη.  Μπαφιασμένοι Έλληνες οικογενειάρχες που επιστρέφουν στο σπίτι τους.  Η ώρα είναι πέντε και μισή το απόγευμα, ημέρα, Παρασκευή.
Άλλοτε, τις Παρασκευές άκουγες γέλια, κουβέντες, σχέδια του Σαββατοκύριακου.  Τώρα όλοι μουγκοί, βυθισμένοι μέσα στις σκέψεις τους και στα προβλήματά τους.. .....Ζητείται Ελπίς..
 Μετρό.
Κατεύθυνση, προς τον τερματικό Σταθμό Αγίου Δημητρίου, μεγάλη η χάρη του. Παρατηρώ τον κόσμο που στέκεται.  Η ίδια κατάσταση.. Κάποιοι λίγοι κρατούν σακούλες..  Ψώνια, σκέφτομαι......Παρατηρώ πιο προσεκτικά.  Hondos Centre, καλλυντικά σκέφτομαι.....  Η σακούλα όμως είναι παλιά, φθαρμένη, αν την καλοκοιτάξεις.... Βιβλιάρια υγείας μέσα,  Βιβλιάρια για φάρμακα ή εξετάσεις.....ποια καλλυντικά....
Βλέπω κι άλλη σακούλα.  Μπλε χρώματος, δεμένη κόμπο πάνω.  Κάτι μου θυμίζει αυτό.  Την χω ξαναδεί αυτή τη σακούλα....
Σακούλα μπλε, με κόμπο πάνω... την ίδια σακούλα είχε και οι ξυλιασμένη γυναίκα στο τραμ δίπλα στα πόδια της.
Είναι συσσίτιο,  έχει δοχείο μέσα. 
Εύκολα τα καταλαβαίνεις από το σχήμα της....
Το συσσίτιο έχει μπει στη ζωή των Ελλήνων κανονικά....Τρέχουν οι ταλαίπωροι άνθρωποι να προφτάσουν να πάρουν φαγητό να ζήσουν παιδιά και εγγόνια.  Να ζήσουν οι γέροντες, οι ξεχασμένοι από την ζωή....
 Θεέ μου, που φτάσαμε......
 Πλατεία Συντάγματος,  κρεμμύδια και πατάτες.  Πάγκοι στήθηκαν, πάγκοι της Λαϊκής.  Αράδιασαν πάνω, τόνους κρεμμύδια και πατάτες.
Οι περαστικοί έκαναν επίθεση.  Επίθεση στην κυριολεξία.  Ουρές σχηματίστηκαν, σχεδόν μέχρι τις σκάλες που μπαίνουν στο Μετρό.  Άλλοι το πληροφορήθηκαν από τα ραδιόφωνα, άλλοι από τις τηλεοράσεις...πάντως μαζεύτηκε πολύς κόσμος που περίμενε υπομονετικά να πάρει την σακούλα με τα κρεμμύδια και τις πατάτες.  Να πάει φαΐ στο σπίτι, να μαγειρέψει για τα παιδιά του.  Άντε βγήκαν άλλη μια - δυο μέρες..... 
Ο Θεός είναι μεγάλος.... Μας λυπήθηκε.....
 Απέναντι από τα κρεμμύδια και τις πατάτες.... στέκεται Η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ...... και μαζί και η ΝΤΡΟΠΗ που αισθάνεται ο κάθε ΈΛΛΗΝΑΣ...... Γιατί όλοι μας αισθανόμαστε ντροπή.  
Ντροπή,  όταν δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις των οικογενειακών υποχρεώσεων.  Ντροπή απέναντι στα παιδιά και στα αθώα γεμάτα ερωτηματικά μάτια τους.
 Δεν μπορώ να φανταστώ πως αισθάνεται αυτός ο πατέρα ή η μάνα που δεν έχει να βάλει μια σταγόνα λάδι στην κατσαρόλα... Δεν γίνεται να συμβαίνει αυτό το κακό στον τόπο μας.  Δεν μπορεί......
Συσσίτια το 2012..... Έλεος.
 Μια λαβωμένη Πατρίδα που προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της.  Μια Πατρίδα γεμάτη πονεμένους Έλληνες, μια Κατοχή σύγχρονη, ύπουλη, με αόρατους εχθρούς και διαθέσεις.
 Ντρέπομαι για την ξεκάλτσωτη ξυλιασμένη  γυναίκα με την μπλε σακούλα στα πόδια. Ντρέπομαι εκείνο το αγόρι με τα κόκκινα μάγουλα και τα σκασμένα χείλη....
 Ντρέπομαι κι εσένα, που 'ρθες μέχρι εδώ και δεν έχω να σε κεράσω πράμα.....
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου