Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Αλλαγές και προσαρμογές....


Προσαρμογές σε έναν άλλο τρόπο ζωής εδώ και 2 χρόνια περίπου με αποκορύφωμα το σήμερα αλλά και το αύριο που φαντάζει ακόμα χειρότερο και δυσοίωνο.
 Ολόκληρη η ψυχοσύνθεση του Έλληνα άλλαξε over - night την τελευταία περίοδο.  Λίγοι είναι αυτοί που κρατάνε ακόμα.  Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε πάρει την κάτω βόλτα  και ψυχολογικά αλλά και ουσιαστικά στην καθημερινότητά μας.
Αλλαγή ιδιοσυγκρασίας, αλλαγή συναισθημάτων, αλλαγή οπτικής  και γενικότερης φιλοσοφίας απέναντι στην ζωή.
 Αρχικά επαναστατήσαμε, κατεβήκαμε στις πορείες, φωνάξαμε, μουντζώσαμε.....Εκτονωθήκαμε και ηρεμήσαμε.
Ποτέ δεν φανταζόταν κανείς από εμάς τη σημερινή εικόνα.  Βλέπαμε την σοβαρότητα της κατάστασης αλλά όχι σε τέτοια έκταση και παρακμή.
 Μετά τις αντιδράσεις, τις φωνές και την βία που όλοι ζήσαμε, άλλοι από κοντά και άλλοι εκ του μακρόθεν, ήρθε η απόλυτη αδράνεια.
Απόλυτη αδράνεια μπορώ μόνο να την χαρακτηρίσω, όταν σκεφτεί κανείς την απώλεια όλων των διεκδικήσεων μιας ολόκληρης πορείας ζωής.
Και δεν αναφέρομαι σε επαναστάσεις και ακρότητες.  Αναφέρομαι σε διεκδικήσεις και κεκτημένα που ήρθαν σιγά-σιγά  μετά το πέρασμα  πολλών ετών και μετά από σκληρή εργασία για τους περισσότερους από εμάς.
Καταξίωση, ένα standard ζωής χωρίς υπερβολές για τους περισσότερους, ηρεμία, οικογενειακή ευτυχία, δημιουργία, απόλαυση των κόπων για τους μεγαλύτερους.
Στα ξαφνικά όμως, όλα αυτά παραμερίστηκαν, εξαφανίστηκαν, χάθηκαν μια για πάντα.
Ξεριζωμός της πίστης και της εμπιστοσύνης μας προς την ίδια την Πατρίδα και τους λειτουργούς της.  Ανατροπή των σκέψεων, των δεδομένων, του ίδιου του εδάφους που χθες πατούσαμε.....Ανατροπή βίαια που δεν μπορείς να παρακολουθήσεις και απλά αφήνεσαι και κουτρουβαλώντας τσακίζεσαι.
Άγρια, επίπονα, εχθρικά αλλάζει όλο σου το είναι μέσα στην ψυχή, με κατάληξη στον καθρέπτη του καθένα μας,  πρόσωπα  με την σκληρή έκφραση  του αιφνιδιασμού και της  απώλειας.
Όπως στον αναπάντεχο θάνατο...... και το βουβό πένθος που τον ακολουθεί, μέχρι να ωριμάσει η σκέψη του μέσα στην ψυχή και στο μυαλό για να ξεσπάσει μπροστά στην συνειδητοποίηση του... 
Κάπως έτσι είναι φωλιασμένη μέσα μας η θλίψη.....
Με το βάρος αυτό ξυπνάμε το πρωί και κοιμόμαστε το βράδυ...
Και το δράμα καθημερινά εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, κι εμείς..... ανήμποροι θεατές του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου